Derek ‘Mo’ Moore Röportajı

Nektar’dan Derek ‘Mo’ Moore ile Kayıp, Miras ve Mars Görevi Üzerine.

‘Biz, Bunu henüz bir adı yokken yapıyorduk’.

Nektar’ın Derek “Mo” Moore’ı, 1969’da prog-rock sahnesine adım attıklarını bu şekilde özetliyor. Ve aslında haklı. Ama onunla oturmak, geçmişte sıkışıp kalmış gibi hissettirmiyor. Bu adam, müzik, grup ve gelecekleri hakkında her zamankinden daha heyecanlı.

Mo ile, 18 Nisan’daki Detroit Token Lounge konserlerinden önce yaptığım sohbete geçmeden önce, size şunu söyleyebilirim: O anki sohbet, insanı heyecanla dolduran türden bir konuşmaydı.

Detroit ve Ötesi Üzerine Konuşalım
Bağlantıyı kurar kurmaz, ona büyük soruyu sordum: Gerçekten arkadaşları ona “Mo” diyor mu?

“Evet,” diye güldü. “Tüm müzik arkadaşlarım bana öyle diyor.”

Eğer Nektar’ın bir hayranıysanız, muhtemelen siz de Mo ile ilk ismiyle hitap ediyorsunuzdur. Grup, büyük bir ABD turuna hazırlanıyor; Doğu Sahili, Orta Batı ve daha fazlasını kapsayacak bu turne ile birlikte, yeni albümleri Mission to Mars da onlarla olacak.

Mission to Mars: Dört Parça, Sonsuz Hissiyat
İşte ilginç kısım: Mission to Mars sadece dört şarkı içeriyor. Evet, sadece dört. Ama kafanızı kaldırmadan önce şunu dinleyin—bu şarkılar, tipik üç dakikalık radyo dostu şarkılar değil.

“Bizim on dakikalık, sekiz dakikalık şarkılarımız var,” diye açıkladı Mo. “Albümün süresi diğerleriyle hemen hemen aynı.”

Ve ses? Saf, filtrelenmemiş Nektar. 70’ler prog-rock havasını taşıyan o boğuk, rüya gibi sesler var ama sizi duygusal olarak yakalayan anlar da içeriyor. Mesela I’ll Let You In—insanı sarıp sarmalayan, hüzünlü bir parça.

Ama albümü farklı kılan sadece müzik değil. Arkasında yatan yolculuk, ham, gerçek ve duygusal.

Bir Efsaneye Veda
Mission to Mars, üzücü bir durumda doğdu. Mo’nun uzun yıllardır birlikte çaldığı davulcu arkadaşı Ron Howden, geçen Eylül ayında hayatını kaybetti.

“Yeni şarkılar üzerinde çalışmaya başlamıştık,” dedi Mo. “Ron, müziği eve götürüp çalışmaya başlamıştı, ama ertesi gün… gitti. Gerçekten surreal bir durumdu.”

Böylesine biri yerine geçmek? Neredeyse imkansız. Ama grup, onun mirasını onurlandırarak ilerlemeyi başardı.

Jay Dittamo’yu Tanıyalım
“Ron, 2016 yılında Jay’e ‘Eğer bir gün çalamazsam, yerime geçmeni isterim,’ demişti.”

Gerçekten bir bayrak değişimi gibi. Jay, kendi tarzını ekleyerek, Ron’un ruhuna sadık kalmayı başardı. “Mission to Mars’ı kaydederken, iki gün boyunca prova yaptık ve temel kayıtları stüdyoda hemen kaydettik,” dedi Mo.

Peki, Mars Neden?
Harika bir soru. Mission to Mars başlığı, Elon Musk hayranı olmaktan kaynaklanmıyor, ama zamanlama gerçekten mükemmel.

“Ryche [Chlanda, gitarist] ve ben pandemide yazmaya başladık,” diye açıkladı Mo. “Bir gün bu isim aklımıza geldi ve herkes çok beğendi.”

Gerçekten de o dönemde, Mars’a gitmek oldukça mantıklı bir fikir gibi gelmişti.

“Kesinlikle,” dedi Mo gülerek. “Bugünlerde Mars hakkında çok konuşuluyor, o yüzden bu isim tam yerine oturdu. Ama unutmayın, biz oraya ilk gittik!”

Prog-Rock, Adı Olmadan Önce
Nektar, prog sahnesine adım attığından çok önce, prog-rock’ın bir adı yoktu. “Bu aslında rock ve roll, ama biraz daha farklı bir şekilde,” dedi Mo ve bu farklılık onları yıllar boyunca geçerli kıldı.

Black Sabbath, MC5 ve Wishbone Ash ile aynı sahneyi paylaşıp, Iron Maiden tarafından şarkıları coverlanan Nektar’ın etkisi DERİN.

Bir de Pink Floyd’un bazen onların müziklerini çaldığını söyledim mi? Küçük bir övünç.

Bas ve Ötesi
Mo’nun müziğe olan yolculuğu 1964’te, klasik piyano ile başlamış. Ama grubundaki basçı ayrılınca, o da bas çalmaya başlamış—hem de tamamen kendi yaptığı bir basla.

“İlk basım kendi yapımım,” diye güldü. “Şimdi ne bildiğimi bilseydim, gerçekten çalıştığına inanamıyorum!”

Belki de bu isyankar başlangıç, onu melodik bir basçı yapmayı sağladı ve o, Chris Squire gibi efsanelerle karşılaştırılıyor. “Bir kez Chris ile tanıştım,” diye hatırladı Mo. “Ellerinin ne kadar büyük olduğunu gördüm—bu ona büyük bir avantaj sağlıyordu.”

Nektar’ın Geleceği Ne Olacak?
Bu tur ve Mission to Mars? Sadece başlangıç. Mo’ya göre, bu albüm bir üçlemenin ilki. Evet, ÜÇLEME.

“Bizim daha verecek çok müziğimiz var,” dedi Mo kendinden emin bir şekilde.