Joe Satriani, Eric Clapton ve Jeff Beck Arasındaki Farkı Anlattı

Joe Satriani, Eric Clapton ve Jeff Beck’in gitar yaklaşımlarını karşılaştırarak iki müzisyeni birbirinden ayıran özellikleri anlattı. Clapton’ın uzun sololar boyunca dinleyicinin ilgisini koruma becerisini özellikle vurguladı.

Gitar virtüözü Joe Satriani, Eric Clapton ve Jeff Beck’in müzikal kişilikleri arasındaki farklılıkları değerlendirdi. Q1043 New York’a verdiği röportajda iki gitaristin kendisini nasıl etkilediğini anlatan Satriani, Beck’in deneysel ve öngörülemez yaklaşımına karşılık Clapton’ın sololarında baştan sona koruduğu müzikal bütünlüğe dikkat çekti.

Satriani’ye göre aynı kuşaktan gelen bu iki gitarist, enstrümana birbirinden tamamen farklı yaklaşımlar getirmişti.

“Bu kuşak oldukça ilginçti çünkü gitarda birbirinden çok farklı kişilikler ortaya çıkardı. Jeff Beck ve Eric Clapton’ı ele alırsak, hem insan olarak hem de müzisyen olarak tamamen farklı kişiliklerden söz ediyoruz.”

Jeff Beck’in öngörülemez gitar yaklaşımı

Satriani, Jeff Beck’in çalımını dinlerken zaman zaman gitarın nerede olduğunu anlamakta zorlandığını söylüyor. Beck’in müziğinde alışılmış gitar kalıplarının dışına çıkan, beklenmedik geçişler ve deneysel fikirler bulunuyordu.

“Herhangi bir plağı açardınız, gitar sesini duyardınız, sonra bir anda gitarı duymazdınız. Kendi kendinize ‘Jeff Beck nerede?’ diye sorardınız. Ardından birden yeniden ortaya çıkardı. Çalma tarzı o kadar sıra dışıydı ki. Bazen işe yaramayan, son derece çılgın fikirler denerdi. Ama deneyimin bir parçası da buydu. Jeff Beck’in yeni şeyler denemesine tanık olurdunuz. Her çaldığında yeni bir şey icat etmekten kendini alamazdı.”

Satriani, Beck’in zaman zaman başarısız olan denemelerinin bile müzikal yaratıcılığının bir parçası olduğunu düşünüyor. Ona göre Beck, risk almaktan çekinmeyen ve gitar üzerinde sürekli yeni yollar arayan bir müzisyendi.

Eric Clapton’ın sololarındaki süreklilik

Eric Clapton söz konusu olduğunda ise Satriani’nin dikkatini çeken özellik farklıydı. Özellikle Cream kayıtlarını dinlerken Clapton’ın uzun sololar boyunca müzikal ilgiyi hiç kaybetmemesinden etkilendiğini anlatıyor.

“Eric’in sahip olduğu çok özel bir yetenek vardı. Bu, müzisyenlerin özellikle dikkat edeceği bir ayrıntı ama kendisine ne kadar süre verilirse verilsin, solo boyunca dinleyicinin ilgisini canlı tutabiliyordu.”

Satriani, Cream’in “Crossroads” yorumunu bu becerinin en iyi örneklerinden biri olarak gösteriyor.

“Şarkıyı dinlemeye başlarsınız ve Clapton tükenmez. ‘Güzel bir riff çaldı, ama bu pek iyi değildi, sonra ne çalacağını unuttu ve toparlamaya çalışıyor’ diyeceğiniz bir an yaşanmaz. Bu hiçbir zaman olmaz.”

Gitarist, Beck’in zaman zaman deneysel fikirleri sırasında tökezleyebildiğini, akort sorunları yaşayabildiğini ancak ardından yeniden etkileyici bir müzikal fikirle ortaya çıkabildiğini de ekliyor. Her iki gitaristi de eşit derecede büyük müzisyenler olarak gördüğünü belirten Satriani, Clapton’ın bu kesintisiz fikir üretme becerisini özellikle merak ettiğini söylüyor.

George Harrison da Clapton’ın bu özelliğine dikkat çekmişti

Satriani, Eric Clapton’ın müzikal sürekliliğine ilişkin düşüncelerini destekleyen bir başka örneği de George Harrison’dan aktarıyor. The Beatles’ın Get Back belgeselinden izlediği bir bölümde Harrison’ın, “While My Guitar Gently Weeps” kaydında Clapton’ı davet etme nedenini anlattığını hatırlıyor.

Satriani, Harrison’ın sözlerini kendi ifadesiyle şöyle özetliyor.

“Ben solo çalarken bir noktada fikirlerim tükeniyor ve başka ne çalacağımı bilemiyorum. Ama Eric, kendisine ne kadar süre verilirse verilsin, kesintisiz biçimde yeni fikirler üretebiliyor.”

Satriani, Harrison’ın bu tespitini duyduğunda kendi çocukluk deneyimiyle örtüştüğünü fark ettiğini söylüyor.

“Ben de çocukken tam olarak bunu fark etmiştim. Kendi kendime ‘Bunu nasıl yapıyor?’ diye soruyordum. Solo sona erdiğinde tamamen tatmin olmuş hissediyorsunuz. İnanılmaz bir şeydi.”

Satriani’nin Beck ve Clapton hayranlığı

Satriani’nin her iki gitariste duyduğu hayranlık daha önceki açıklamalarında da kendini göstermişti. 2023 yılında Jeff Beck hakkında yaptığı bir paylaşımda onu “bir dahi, benzersiz ve olağanüstü özgün bir müzisyen” olarak tanımlamıştı.

Beck’in gitar üzerindeki etkisini anlatırken şu sözleri kullanmıştı.

“Gitar çalmaya yeni başladığım dönemde saatlerce onun solo albümlerine eşlik etmeye çalışırdım. Enstrümana yaklaşımını son derece ilham verici buluyordum. Sıra dışı düzenlemeleri ve agresif gitar tonları beni büyülüyordu. Her zaman kendine özgü bir müzisyendi. Daima yalnızca Jeff Beck’ti.”

Clapton konusunda ise Satriani, 2021 yılında Classic Rock dergisine verdiği röportajda özellikle From the Cradle albümünü öne çıkarmıştı.

“Blues müziğinin orta dönemindeki en sevdiğim kayıtlardan biri Eric Clapton’ın From the Cradle albümüydü. Her şeyi canlı kaydederek bu albüme yaklaşımını çok sevmiştim. Gitar çalmaya başladığımdan beri Clapton hayranıydım ama bu albüm gerçekten olağanüstüydü.”

Satriani’nin değerlendirmesi, iki gitaristin farklı müzikal özelliklerinin birbirini dışlamadığını gösteriyor. Beck’in sürekli yenilik arayan deneysel yaklaşımı ile Clapton’ın uzun sololarda fikir bütünlüğünü koruma becerisi, gitar tarihinin iki ayrı ama aynı ölçüde etkili yorumunu temsil ediyor.

Kaynak : ultimate-guitar