Martin Barre: Jethro Tull’dan Sonra Yeni Yollar

Martin Barre, Jethro Tull ile olan geçmişi ve solo kariyerini anlattı. Eski şarkıların akustik versiyonlarını sunacağı turnesi hakkında heyecan verici bilgiler paylaştı.

Martin Barre’yi hâlâ “eski Jethro Tull gitaristi” olarak düşünmekte zorlanabiliriz, ancak burada, solo akustik turnesini beklerken ve grubun efsanevi mirasına göz atarken, bu kimlikle barışık görünüyor.

Elektrik gitarın Mount Rushmore’unda hak ettiği yeri bulmuş olsa da, Martin Barre, gitar kahramanlığına asla ilgi duymadı – özellikle de gitar kahramanları konusunda.

“Gitar kahramanı değilim ve asla olmayacağım,” diyor Barre, Guitar World dergisine. “Ne bu evde, ne de benim dünyamda. Anlamadığım bir kavram. Gitar çalmayı seviyorum. Gitarları seviyorum. Ampleri seviyorum. Sesleri seviyorum. Müziği seviyorum. Ama bu kavram beni etkilemiyor.”

Barre’nin çalımı konusunda, blues da ona fazla dokunmamış. Muhtemelen bu yüzden Ian Anderson ile çok iyi anlaşıyorlardı ve bu da, Jethro Tull’un 1968-2012 yılları arasındaki baş gitaristlik dönemini beraberinde getirdi. Evet, Barre Buddy Guy ve Albert King gibi isimlere saygı duyuyordu, ama onlara benzemek hiç ilgisini çekmedi, bu yüzden başkalarının yaptığı gibi denemedi.

“Müzikte kendi hissiyatımı bulmayı ve fikirler ve teknikler keşfetmeyi seviyorum,” diyor Barre. “Müziğin her şeyini keşfetmek bu işin bir parçası. Kendi başıma anlamak istiyorum çünkü bu, eğlencenin yarısı. Ian ve ben, Roy Harper, Cat Stevens ve Captain Beefheart gibi favori sanatçılarımızı seviyorduk, ama bunlar yaptıklarımıza hiç etki etmedi.”

Barre ne derse desin, o bir gitar kahramanı. Dahası, prog rock’ın ve onunla bağlantılı her şeyin taşıyıcı direklerinden biri. Jethro Tull’un Aqualung albümündeki solosu efsanevi, ve Locomotive Breath’teki rifleri ve geçişler, Ian Anderson’ın hızlı flüt çalışmalarına karşı adeta savaşıyor ve neredeyse metal gibi, ama Orta Çağ tarzında bir metal.

Yine de, bu başarıları hatırlatıldığında, 70’lerdeki prog odysseysinden 80’lerde Metallica’yı Grammy’de geçmeye, 90’larda grunge ile mücadele etmeye kadar her şeyin geniş bir müzik yelpazesi sunduğunu söylüyor Barre. “Müzik çalmak çok geniş bir deneyimdi,” diye ekliyor. “Tek bir şeyle sınırlı değildi. Müzikte çok şey var, bu yüzden her şeyin içine dahil olmalısınız. Her zaman öğreniyorduk, yeni topraklara adım atıyorduk.”

Barre, Jethro Tull’dan 13 yıl önce ayrıldığından bu yana, hâlâ birçok hayranı onu grubun gitaristi olarak kabul ediyor. Bu durumu fark ediyor ve Anderson ile birlikte yaptıkları işleri büyük bir saygıyla hatırlasa da, artık bu kadarla yetinmiyor.

Artık birkaç solo albüm çıkardı ve bunların arkasında düzenli olarak turnelere çıkıyor. Evet, hâlâ Tull’un favori şarkılarını çalıyor. Evet, bu turnede de olacak. “Bu, kendi enstrümantal müziğim ve bazı Tull akustik şarkılarımın karışımı olacak,” diyor Barre, turnesi hakkında.

Turne, Barre için önemli çünkü Tull‘un müziğindeki akustik bölümler çoğunlukla Anderson’a aitti. “Tull’un sonlarına doğru,” diyor, “çok daha fazla akustik gitar çalmaya başladım. Bu, ‘akustik müzik’ diye adlandırdığım bir müzik bölümüne girmemi sağladı, ki daha önce hiç ilgilenmediğim bir şeydi. Bu artık yaptığım işin önemli bir parçası haline geldi. Bu alan tamamen bana açıldı.”

Turne başladığında, Barre 78 yaşında olacak. Çalımı hala canlı ve müzikal gelişim hedefi eşsiz. Ancak turne bitince, biraz dinlenmeyi planlıyor. “Bir süre ara vereceğim,” diyor. “Son üç yıl boyunca gerçekten sıkı bir şekilde turne yaptım. Şimdi bir şeyleri yeniden düşünmek istiyorum. Tull elementi her zaman içinde olacak çünkü ben Tull’un gitaristiyim; bu içimde var. Ama gerçekten kendi müziğimi daha fazla çalmak istiyorum. Yeni bir albüm yapmak istiyorum. İçimde çok daha fazla şey var, ama nereye gideceğimi dikkatlice düşünmek için bir adım geri atmam lazım.”

Turneniz tamamen akustik mi olacak? Tull şarkıları mı, yoksa solo şarkılarınız mı?

“Her zaman karışık çalarım çünkü Tull benim için asla yeterli değil. Müziği ve yazmayı seviyorum. Bence kişiliğimin bir parçası, yazdığım ve müzikal olarak icat ettiğim şeyde yansıyor. Bu biraz şişirme gibi görünebilir ama aslında kendi bestelerimi çalmayı seviyorum. Umarım insanlar onları sever ve müziği beğenirler.”

Peki, elektrik olarak kaydedilen şarkıları akustik bir ortamda çalarken nasıl adapte ediyorsunuz?

“Bazı şarkılar çalışıyor, bazıları çalışmıyor. Ama Tull şarkılarına bakınca, aslında hepsi akustik şarkılar. Ian’ın akustik yazımını çok seviyorum. Bence Tull’un en iyi şarkıları akustik kataloğunda yer alıyor, çünkü şarkıların melodisi ve yapısı – ve sözleri – değişmeye gerek yok. Onlarla oynamıyorum çünkü olduğu gibi güzeller.”

Yolda ne tür ekipman kullanacaksınız?

“Belfast, İrlanda’da McNally tarafından yapılan yeni bir akustik gitarım var. Harika bir gitar. Şanslıydım, çünkü ayda bir tane yapıyorlar. Onlar için büyük bir bekleme listesi var. Telefonla aradım, ne istediğimi, geçmişte çaldığım akustik gitarları beğenmediğimi, ne sevdiğimi anlattım. Gitarı e-posta üzerinden birlikte inşa ettik! Beklediğimden çok daha iyi oldu.”

Ian, Tull’un akustik bölümleri konusunda, neredeyse her zaman onun çaldığını, senin ise tüm elektrikli bölümleri üstlendiğini söyledi. Senin de hatırladığın gibi mi?

“Evet, elektrik ve akustik arasında net bir sınır vardı. Hemen hemen her zaman ben elektrikli çaldım, Ian ise akustik çaldı – ama bazen bir geçiş oluyordu.”

Bu geçiş nerelerde oluyordu?

“Bazen ikimiz de akustik çalıyorduk, hatta bir kere sadece ben çaldım. Ama diğer şarkılarda, ikimiz de flüt çalıyorduk. Kural ya da yönerge yoktu, ama temelde elektrikli kısmı ben, akustik kısmı ise Ian çalıyordu. Bu, doğal bir bölünme gibi geldi.”

Gitarla ilgili alanda Ian ile aynı alanı paylaşmak hiç rahatsız edici oldu mu?

“Hayır. Sadece mümkün olduğunca iyi bir müzisyen olmak istedim. Bir saat boyunca flüt çalacağım; mandolin çalacağım çünkü mandolin tekniğini seviyorum. Benim için mesele, müziğin daha geniş kavramı. Gitar sihirbazı ya da gitar kahramanı olmak, başkaları için.”

Bu yazı guitarworld‘da yayınlanmııştır