Semiramis – La Fine Non Esiste Albümü Üzerine

50 yıl aradan sonra gelen 2. albüm ‘La Fine Non Esiste’ üzerine.

1970 yılında Roma’da kurulan Semiramis ilk albümünü 1973’de yayınlar ve ertesi yıl grup dağılır. 40 yıl sonra 2014′ yılında yeniden bir araya gelen Semiramis çıkardıkları ilk albümü 2017 yılında canlı olarak kaydeder.

Tekrar biraraya gelişin ardından 10 yıl sonra, grubun dağılmasından 50 yıl sonra ‘La Fine Non Esiste'(Son Yok) albümünü Şubat ayında yayınladı. Grubun yeni oluşumuna öncülük eden grubun 1970’deki kurucu üyesi davulcu Paolo Faenza, genç yetenekli müzisyenler ile bu son albümün ortaya çıkmasını sağladı.

‘La Fine Non Esiste’, ilk albüm ‘Dedicato A Frazz’ (Frazz grup üyelerinin baş harflerinen oluşuyor) gibi konsept bir yapıya sahip değil. ‘Dedicato A Frazz’, bir palyaço’nun insan olmaya çalışması, insanların durumunu gördükten sonra içine girdiği psikolojik durumu anlatıyordu. Bu albümde ise ayrı ayrı hikayelere sahip 6 parça var.

Paolo Faenza öncülüğündeki Semiramis, albümleri için şunları söylemiş ;

”La fine non esiste’ mümkün, normal, doğru kabul edilenin ötesine geçme, sınırları aşma becerisine dair bir ilahidir. Bireyin, küçük ya da büyük, ileriye doğru bir adım atmasını sağlayan, aynı zamanda parlak ve çılgın bir kıvılcım. Kolektif farkındalığı artıran, çılgın bir toplumun radikal değişimleriyle mücadelede faydalı bir adım. Sınırları aşmak bir fedakarlığı, bir feragat ve ancak gerçekten kendi içimize bakanların anlayabileceği, her birimizin içinde yaşayan binlerce evreni (mille universi) aydınlatan bir çabayı gerektirir.’ (‘Mille Universi’ bir süre önce grup tarafından yayınlanan bir tekliydi)

Progresif rock tarihinde bir çok grup tek albüm kaydetmiş, sonrasında da ortadan kaybolmuştur. 2000’ler sonrası internetin yayılması ile böyle kıyıda köşede kalan sanat eserleri (bunlara kitapları dahil edebiliriz) ilgi görmeye başlamış, tekrar değerlendirilmeye başlanmıştır. Bir süre sonra ise o tek albüm üreten gruplar bu ilginin farkına varıp tekrar bir araya gelmeye çalışmışlardır.

Bu grupların bir çoğu yeni teknoloji ile üretilen müzik enstrümanlarını kullanmaya ve ürettiklerini günümüz müziklerine uydurmaya çalışmışlardır. Ancak tekrar geri gelen bu grupların bir kısmı 70’lerde yaptıkları albümdeki etkinin bir hayli uzağında kalmışlardır.

Semiramis ise ‘La Fine Non Esiste’ albümü ile bunların bir hayli dışındadır. Birçok İtalyan prog grubunun geçmişte yaptığı veya günümüzde devam ettirdiği müzikten daha hızlı tempoya ve daha ağır gitar ağırlığına odaklanmış. Gitarlar, ağır güçlü akorlar ve ara sıra solo ile liderliği ele geçiriyor. Klavyeler ve org ise o dönem atmosferinin sesini geri getiriyor.

Albümde yer alan 6 parça da 70’lerden çıkan bir atmosferi yansıtıyor ve o yıllarda var olan prodüksiyon sorunlarını yok etmiş gözüküyor. Tertemiz sesler ile ‘La fine non esiste’ albümü tam anlamıyla bir klasik progresif rock albümüdür.

Son olarak vokalde yer alan Giovanni Barco son parça olan ‘Sua Maestà il Cuore’de Demetrio’yu niye hatırlatıyor, aklım çıktı.