Led Zeppelin’in Son Teklisi : Fool in the Rain

Led Zeppelin ve ‘Fool in the Rain’: Bir Senfoniden Çıkan Hüzünlü Hava

Led Zeppelin, kesinlikle bir tekli grubu değildi.

Aralık 1979’da, In Through the Out Door albümünün bir ay önceki çıkışıyla büyük bir ilgi görmesinin ardından yayınlanan “Fool in the Rain,” grubun John Bonham’ın ölümünden önceki dönemde, 1980’teki dağılmalarından önce yayımlanan sekizinci ve son single’ıydı.

“Her zaman Rolling Stones’u pop grubu olarak görürdüm, single yapan bir grup,” diye açıklamıştı şarkıcı Robert Plant, 2005 yılında. “Bizim ne yaptığımızın Bobby Goldsboro ile rekabet etmekle hiçbir ilgisi yoktu. Söylediğimiz şey şu: Albüm, grubun bir ifadesiydi ve tek bir şarkı yayımlamanın bir anlamı yoktu.”

In Through the Out Door, Robert Plant ve basçı John Paul Jones’un önceki Led Zeppelin albümlerine göre şarkı yazımında daha büyük bir rol üstlendiği bir albümdü. Özellikle Jones, yeni bir müzik aletiyle yaptığı deneylerle ilham almıştı.

“Bak, Jonesy’nin [1976 çıkışlı] Presence albümüne çok katkı sağlamadığını görüyorduk ve bu bir zorluktu,” diye açıklamıştı gitarist ve prodüktör Jimmy Page, Light and Shade: Conversations with Jimmy Page kitabında. “O dönemde biraz daha katkı sağlasaydım daha iyi olurdu. Ama o bir Yamaha GX-1 yeni bir sentetizör aldı ve bu, In Through the Out Door için birçok şey üretmesine ilham verdi. Ayrıca Robert ile daha yakın çalışmaya başladı, ki bu daha önce hiç yaşanmış bir şeydi.”

Albümün dikkat çeken parçalarından biri olan, piyano ağırlıklı bir aşk ezgisi olan “Fool in the Rain,” genişletilmiş bir samba bölümü ve timpani ile sokak düdükleri içeren yapısıyla büyük ilgi gördü.

“‘Fool in the Rain,’ bizim için gerçekten çok alışılmadık bir şarkı çünkü, normalde durumlar farklı olsa, bunu çalmazdık,” demişti Plant, 1979’da J.J. Jackson’a verdiği röportajda. “Ama 1978’de Arjantin’deki Dünya Kupası ve etrafta dolaşan Güney Amerika etkisi vardı, her futbol maçı izlediğinizde her zaman bir Güney Amerika ritmi duyuluyordu. Carlos Santana olma niyetinde değildik ya da böyle bir şey de değildi. Biraz daha çeşitlenmiş ve sade bir şeydi, biliyorsunuz.”

Şarkı, Şubat 1980’de No. 21’e kadar yükseldi. Ancak grup, müzik listeleriyle ilgilenmiyordu: “Gerçekten iyi müzik yazmak istiyorduk, kendi başına durabilen müzik,” demişti Page. “Listelerdeki müzik genellikle biraz geçici oluyor.”

Buna rağmen, Page ve Bonham, In Through the Out Door‘da Plant ve Jones’un liderliğinden tamamen memnun değillerdi. “Bonzo ve ben, sonrasında sert bir rock albümü yapmak için planlar yapmaya başlamıştık. In Through the Out Door‘un biraz yumuşak olduğunu düşünüyorduk,” diye açıklamıştı Page. “Yerine göre iyiydi ama bu yönü gelecekte takip etmek istemezdim.“