Hiçliğe Açılan Pencere
Kendini “ihtimal fanatiği” olarak tanımlayan Emil Michel Cioran, sürgün yaşamının doğurduğu azaba çare işlevi gören kalemini saplantılarını yatıştırmak ve hıncını dindirmek için oynatır.
Politik görüşlerini aşındıran savaş sonlanmışken, yenilgiden ibaret gördüğü kaderinin yarattığı buhranın ana motifleri Cioran külliyatında yeni yeni belirmeye başlar.
30’lu yaşlarının keskin virajında yeni bir yol tutmaya, köksüzlük yoluna girmeye kendini mecbur gördüğü, felsefi “kabiliyetinin” sinik ve kuşkucu bir pus içinde buhar olup uçtuğu dönemde, Paris sokaklarının isimsizleri arasında dolaşır ve küçük otel odalarında ‘Hiçliğe Açılan Pencere’nin iskeletini oluşturacak yüzlerce okunaksız sayfa karalar.
Kitaptan birkaç alıntı:
“Zira hayat çıkmaz bir yoldan ibarettir, giderek de daralmaktadır.”
“Hayal kırıklıklarına vaktim oldu sadece. Hayal kırıklıklarından kaynaklanmayan ne varsa fanilerin alınterine hakaret eden bir soluklanma gibi gelmiştir bana.”
“Ölümü ciddiye aldım. Onu geride bıraktım.”
“Ulumayı beceremediğimizden potansiyel katil oluruz.”
“Yücelik söze döküldüğünde her şeyi yitirir. Üslupsuzdur yücelik.”
Yazar : Emil Michel Cioran
Çeviren : Işık Ergüden
Yayınevi : Sel Yayıncılık
