Brian May, Marshall Stack’leriyle Yaşadığı Sorunları Anlattı

Brian May, Queen’in erken yıllarında ikinci bir gitarist almayı düşündüğünü ve Marshall stack’leriyle yaşadığı sorunları anlattı.

“Neredeyse çalamadım. Ne yapacağımı bilemedim.”

Brian May, Queen’in erken dönemlerinde, gitar yeteneklerine güvenmediği için ikinci bir gitarist arzusunu dile getirdi. Ayrıca Marshall stack’leriyle yaşadığı hayal kırıklığını da paylaştı.

Jamie Moses, 90’lı yıllarda turne için Queen’in kadrosuna dahil olmuş olsa da, Queen, birçok kişinin gözünde, tek vokalist, tek gitarist, tek basçı ve tek davulcu ile oluşan, arketipsel rock formatıyla tanınmıştı. Freddie Mercury, Brian May, John Deacon ve Roger Taylor arasındaki büyük yetenek havuzu göz önüne alındığında, herhangi birinin kadroya eklenmesi fazla olurdu, fakat yine de Brian May, Queen’in ilk yıllarında ritim gitaristi alma fikrini düşündüğünü söylediği bir röportajda bunu açıkladı.

Queen’in rock ‘n’ roll dünyasında ilk adımlarını atmaya başladığı dönemi geriye dönük olarak hatırlayan Brian May, şu şekilde konuştu:

“Erken dönemdeki videoları izlediğimde, oldukça iyi olduğumuzu düşünüyorum. Çok erken bir dönemde, canlı performansın stüdyodan farklı olduğunu fark ettik. Gerçekten de daha basitti çünkü sahnede sadece dört kişiydik ve overdublar yoktu.”

Ancak May, başka bazı şeyleri fark etmenin daha uzun zaman aldığını belirtti:

“Sahnedeki tek gitarist olma konusunda kendime güvenene kadar çok zaman geçti. Hep ritim gitarına ihtiyacım olduğunu hissediyordum. Ama zamanla, lead ve ritim gitarı aynı anda çalma alışkanlığı kazandım – ve kimsenin eksikliği fark etmediğini fark ettim. Yeterince vardı. Canlı performansı, insanlara bir orkestrayı dinliyormuş gibi hissettirecek şekilde şekillendirebilirdik.”

Aynı röportajda, Brian May, Marshall stack’lerinden nasıl vazgeçtiğini de hatırladı:

“Bir seferinde Olympia’da bir konser vermiştik. Başta Jimi Hendrix vardı ve herkes temelde aynı ekipmanı kullanıyordu. Ben de gitarımı ve treble booster’ımı alıp bir Marshall stack’ine bağladım. Her şeyi sonuna kadar açtım – ve gerçekten çok korkunç bir ses çıktı. Neredeyse çalamadım. Ne yapacağımı bilemedim. Öfkeli bir yaban arısının sesi gibiydi. Derinlik ya da artikülasyon yoktu, akor çalamıyordum. Gerçekten zor bir deneyimdi benim için.”