Andy Summers: Fripp’le Farklı Ama Uyumlu Bir İş

Andy Summers, Robert Fripp’le yaptığı iş birliğini anlatıyor: “Ben çok daha geniş kapsamlı bir gitaristim, ama bu tuhaf iş birliği işe yaradı.”

“Benim işim, kemiklerin üzerine et koymak olacaktı ve bir albümlük malzeme çıkarabilir miyiz, ona bakmaktı.”

Andy Summers, 80’li yılların başında Robert Fripp ile gerçekleştirdiği iş birliğini yeniden değerlendirerek, projenin her ne kadar “tuhaf bir düzenleme” olsa da işe yaradığını belirtti: “İki oldukça farklı gitaristle kurulmuş garip bir kurgu vardı.”

1982 ve 1984 yıllarında yayımlanan “I Advance Masked” ve “Bewitched” albümleri, bir New Wave gitar dehası ile progresif rock’ın altı telli büyücüsünün bir araya geldiğinde neler olabileceğine dair beklenmedik ama dahice bir bakış sundu. The Police ve King Crimson tarz açısından pek ortak noktaya sahip olmasa da, Summers ve Fripp tamamen yabancı değildi. İngiltere’de aynı çevrelerde bulunmuşlar, hatta aynı otelde (farklı zamanlarda da olsa) çalmışlardı. Summers’ın anlattığına göre, ABD’deki eğitiminden döndükten sonra Fripp ona müzik çevresine yeniden alışmasında yardım etmişti.

“King Crimson’a hiç ilgi duymadım. Kesinlikle benim tarzım değildi.“ diyen Summers, iş birliğinin müzikal olarak kendisini zorlamak istediği bir dönemde ortaya çıktığını ve Fripp’in New York’ta tanıdık bir sima olduğunu vurguladı. Guitarist dergisine verdiği yeni röportajda, Fripp’in gitar tarzı hakkındaki düşüncelerini ise şöyle dile getirdi:

“Kendi tarzında çalıyor. O çoklu ölçülerle ilerleyen, tek telli melodik çizgiler… Bunları çok iyi yapıyor. Ama gidip de ‘Hadi bir blues çalalım’ ya da ‘Bu parça 3/4’lük olsun’, ‘Biraz country havası katalım’ diyemezsiniz. Onun tarzı, poliritmik gitar çizgilerinden oluşuyor. Ve başka bir şey yapmıyor. Blues çalmaz. Hayatında hiç çalmamıştır. O, öyle biri değil.”

“Ben çok daha geniş kapsamlı bir gitaristim. Onun tarzının yapacağımız her şeyin temelini oluşturacağını gördüm ve benim işim de bu iskelete et koymak, bir albümlük materyal çıkarabilir miyiz, onu görmekti. Birkaç saat boyunca birlikte uğraşıp dedik ki: ‘Evet, bu iş olacak.’ Çok iyi anlaştık. New York’ta yaşayan tipik ironik İngilizlerdik; her şeyle dalga geçiyorduk.”

Her ne kadar farklı tarzlara sahip olsalar da, Fripp ile çalışmanın oldukça keyifli olduğunu belirten Summers, yaratıcı süreci şöyle anlattı:

“Aslında bu projede çok eğlendik. Ortaya nasıl bir şey çıkaracağımızı çözmemiz gerekiyordu. Mesele gitar becerisi değildi – bundan bol bol vardı – ama mesele, caz ya da pop gibi olmayan ama iki gitaristin karakterini yansıtan yaratıcı bir albüm yapmaktı.”

Peki bu iş birliği sonunda birbirlerinden etkilenmişler mi? Summers bu soruya dürüst bir yanıt verdi:

“Robert’ın benim gibi çalmaya ilgi duyduğunu sanmıyorum. Ben cazdan, blues’dan ve en sonunda rock’tan geldim. Çok farklı bir gitaristtim. Onun tarzını anladım ama özellikle ilgimi çekmedi.”

“Elbette çizgileri çalabiliyordum – teknik olarak her şeyi çalabilecek yeteneğim vardı. Ve gerçekten de o, her şarkıya bu çizgileri getirirdi. Ona ‘Robert, neden biraz değişik akorlar çalmıyorsun’ diyemezdiniz; onun tarzı bu değildi. O kendi tarzında çalardı ve biz de buna göre şekillenirdik.”

“Ama her şey oldukça uyumluydu. Kavga etmiyorduk, tartışmıyorduk. Bu kadar farklı iki gitaristle kurulmuş garip bir yapıydı ama işe yaradı. Bu zorluktan çok iyi bir şey çıktı ortaya.”

Kaynak : ultimate-guitar