Steve Howe, ‘Close to the Edge’ Parçasının Zorluklarını Anlatıyor

Steve Howe, Yes’in efsanevi albümü Close to the Edge’in 1972’deki kaydı ve parçanın zorlukları hakkında ilginç detaylar paylaşıyor. “Siberian Khatru” ve “Close to the Edge” gibi parçaların nasıl yaratıldığını ve bu sürecin müziksel zorluklarını anlatıyor.

Steve Howe, Yes’in 1972 çıkışlı ve beşinci stüdyo albümü Close to the Edge’i anlatırken, “Gerçekten büyüleyici bir zamandı” diyor. “Birbirimize tanımıyorduk, bu yüzden birbirimizin neler yapabileceğini keşfetme hissi vardı.”

Sadece üç şarkının karmaşık, suite benzeri düzenlemelerle bestelenmesiyle — baştan sona uzunlukta olan unvan parçası, görkemli “And You and I” ve gelecekteki konser açılışı “Siberian Khatru” — Close to the Edge, Yes’i zirve güçlerinde buldu. Bu albüm, gitarist Howe’un grubun üçüncü albümüydü ve Rick Wakeman’ın ise ikinci albümüydü.

1971’deki iki büyük başarı olan The Yes Album ve Fragile’ın ardından, İngiliz beşlisi tam anlamıyla kilitlenmişti ve bu, Rhino Records’ın yeni Close to the Edge Super Deluxe box setinde, albümün 38 dakikalık hikayesinin ötesinde, erken versiyonlar, denemeler ve canlı materyallerle daha da aydınlanmış bir epilogla kanıtlanıyor. Albüm, 1972 Eylül’ünde çıkmasından bu yana Yes’in en iyi albümü olarak kabul ediliyor.

Howe ve şarkıcı Jon Anderson, Fragile albümünün çıkmasından hemen sonra Close to the Edge için konsept üzerinde çalışmaya başladılar.

“Fragile’dan sonra, Jon ve ben gidip başlık parçası üzerinde çalışmaya başladık ve zamanla bunun 20 dakika uzunluğunda olacağı fikri gelişmeye başladı,” diyor Howe.

“10 dakika, ulaşılabilir bir şeydi; zaten birkaç kez yapmıştık, bu da hikayenin bir parçasıydı, büyük bir şey yapma girişimiydi. Bu, sonunda gerçekten gurur duyacağımız bir şeye dönüştü.“

Albüm boyunca yeni bir Gibson ES-345 stereo yarı-akustik elektrikli gitar kullanan Howe, grubun üyeleri — bas gitarist Chris Squire ve davulcu Bill Bruford dahil — şarkıların bölümlerini sıklıkla parça parça birleştirerek tam anlamıyla şekillendirdiği, titiz ve deneme yanılma yoluyla bir kayıt sürecini anlatıyor.

Box set, Steven Wilson’ın miksleriyle, grubun metodolojisini, Close to the Edge şarkısından “Total Mass Retain,” “I Get Up, I Get Down” ve “Seasons of Man,” ve And You and I şarkısından “Cord of Life” ve “Eclipse” gibi şarkı bölümlerini ayırarak sergiliyor. Ayrıca, Siberian Khatru’nun erken stüdyo çalışması olan “Siberia” da yer alıyor.

Howe, “Erken kayıtların çoğu herkesin bir şeyler eklemesiyle gerçekleşti — Yes’in düzenleme yaptığı tarz buydu,” diye hatırlıyor. “Birbirimizden ateş ediyorduk; bunun… ‘rekabet’ gibi görünmesi doğru değil ama, hepimizin beğeneceği bir sona doğru çalışıyorduk. Kasede fikirleri kaydetmek ve sonra bunları inşa etmek eğlenceliydi.“

“Bir noktada Yes, bir şeyi alıp tamamen değiştirmekte çok iyiydi — açıp, başka şeylerin olabilmesi için alan yaratmak.”

“Mesela ‘Khatru‘da, prova odasında bir çembalo yoktu; Rick belki piyanoda bir şeyler çalmıştı ve biz ‘Orada bir şeyler yapabilirsin’ dedik ve birisi, ‘Çembalo kullanmasak mı?’ dedi. İşte bu şekilde çalışıyordu.”

“Sonunda herkesin söyleyeceği bir şey olmalıydı. Herkesin bir parçası olmalıydı. Birisi, ‘Bilmiyorum bu parça hakkında,’ derdi ve biz, ‘Çünkü senin bir parçan yok. Sen kendi parçanı bulmadın. Bizim bir parçamız var. Seninkini bul ve beğeneceksin…’ diye yanıt verirdik,” diye gülerek ekliyor Howe, “Bazen Chris en uzun süreni olurdu ama her zaman çok değerli bir parçaydı.“

Howe’un virtuozitesi Close to the Edge’te her yerde yer alırken, onun en büyük gösterisi şüphesiz “Siberian Khatru” oldu — ancak ilginç bir şekilde, bu tüy gibi sürünen ana rifin aslında davulcu Bruford tarafından tanıtıldığını söylüyor. “Onun bunu mırıldayıp mırıldamadığını veya piyanoda çalıp çalmadığını bilmiyorum. Bill’in piyanoda yazacak kadar yeteneği vardı,” diye hatırlıyor Howe. “Belki kasede olmuştur. Bu önemli bir bileşendi. Bu gerçekten harika bir rif.“

Howe, “Siberian Khatru“nun, onun gibi bir gitarist için bile zorluklarla dolu olduğunu açıklıyor.

“‘Khatru’ çok karmaşık bir şarkı, öyle karmaşık bir karışım,” diyor. “Her şey riflerden oluşuyor. Ritim harika bir şekilde karmaşık. Biz burada bir akorla çalmıyorduk — hiç akor çekişi yoktu. Her şeyi çıkarıyorduk.“

“Bu, ‘Close to the Edge’ değildi. ‘And You and I’ değildi. Çok daha taşlı bir şarkıydı, ve şarkıyı şarkı söyleme ve her şeyi aynı anda çalma zorlukları… harika bir meydan okumaydı. Bazen o kadar çok parçayı bir araya koyduğumuzu inanamıyorum. Çok sıkı bir düzenleme vardı. Ekleyebileceğiniz notalar vardı ve hiçbirini kaçırmamalısınız, çünkü her notanın bir anlamı vardı. Çok fazla pratik yapmanız gerekiyordu.“

Ve bir başka kahkaha ile, “Neden tam anlamıyla berbat bir şey gibi gelmedi, bilmiyorum…” diyor.

Şarkıdaki ana rif, şarkının sonuna kadar devam ederken, Howe, “Siberian Khatru“da iki kez solo yapıyor. Birincisi, orta kısımda, Wakeman’ın çembalo geçişinden sonra çaldığı yeni edindiği Gibson BR-9 çelik gitarla.

“Ben biraz akor adamıyım,” diyor Howe. “Eğer bir akor dizisi icat edersem, ne yapacağımı bilmem ama bunun melodik bir anlamı olabilir. Yapıyı akorlar olarak aldığımda, neyi süsleyebilirim diye düşünüyorum — ‘Burada ne çalabilirim?’“

“Ben sadece doğaçlama yaparım ve birden derim ki [şarkı söyler], ‘Ah! Bu güzel, bu.’ O yüzden sabırla melodiyi geliştiriyorum, gerçekten, nasıl geliştirebileceğimi ve devam ettirebileceğimi bulmak için.“

Daha çarpıcı olan ise şarkının outro’sundaki solo. Howe, Yes’in “Khatru“yu canlı çalarken bu solo’yu uzatıyor. “O soloyu yapmayı başaramıyordum,” diye hatırlıyor. “O yüzden, ‘Eddie, gitarımı kapat, duymak istemiyorum,’ dedim, çünkü amfim diğer odadaydı.“

“Yani, kapattığımızda onu duyamıyordum ve o soloyu sıfırdan yaptım. Tamamen farklı bir bakış açısıydı, çünkü genellikle duyduğum gitardan besleniyorum, ama bunun yerine şarkının temasından besleniyordum ve etrafında çalıyordum.“

“Bu bir tür deneyimdi… çok ilginçti. Keşke bunu daha sık yapsaydım.“

Howe, “Siberian Khatru“nun canlı, uzatılmış versiyonlarının, önceki grubu Tomorrow’un performanslarına benzer bir yaklaşımı hatırlattığını söylüyor.

“Tomorrow, gerçekten üfleme tarzı bir gruptu ve Yes’in de böyle bir yeteneği vardı,” diyor. “Ama biz asla doğaçlama yapmadık; her zaman ne yaptığımızı bilmek için yapıyorduk, çünkü aksi takdirde her şey karma karışıktı.“

“Siberian Khatru“nun nimri introsu ise, Howe’a göre o anlık bir yaratım örneği oldu. “Ben rifler ve müzikal fikirler açısından biraz derin bir cephaneliğe sahibim,” diyor gitarist. “Bir tür stokum var, bu yüzden ‘Burada böyle bir şey gerekir, belki bir solo ya da bu durumda bir başlangıç’ diye düşündüğümüzde, ne var diye bakıp, buradan geliştiriyorum.“

“Birçok şey, bir nedenle başka şarkılarda yer bulamamış, ama hala değerli şeylerdi. O üç albümde de — The Yes Album, Fragile ve Close to the Edge — gerçekten erken kayıtlarla bağlantılı şeyler vardı.“

Tüm bu heyecan verici çalmanın yanı sıra, Howe, Anderson ve Squire’ın, “Siberian Khatru“yu bir vokal olarak da zorlu bulduklarını ekliyor. “Sanırım üç parçalı bir harmonik şarkı yapma fırsatı bizim için de farklıydı,” diyor Howe. “‘Close to the Edge’de Jon Anderson harika bir sesle şarkı söylerken, Chris ve ben oradaydık.“

“Ama birdenbire ‘Khatru’ üç sesli bir yaklaşım oldu. Ama tıpkı Crosby, Stills ve Nash gibi değil, pürüzlüydük ve biraz bağıran bir sesle çalıyorduk. Sahneye yeniden üretmek bir harika meydan okumaydı.“

Yes, Close to the Edge’i tanıttığı 1972-‘73 dünya turnesinde bunu tam olarak yaptı. “Siberian Khatru,” gösterileri, Igor Stravinsky’nin “Firebird Suite“inden bir alıntı ile açtı ve aynı zamanda 1973 canlı albümü Yessongs’a da öncülük etti. Yıllar boyunca Yes şovlarında yer aldı — geçen yılki The Classic Tales of Yes Tour’da bile setlerde yer aldı

Kaynak : guitarplayer