Alex Skolnick, Gerçek Virtüözleri Keşfetme Yolculuğunu Anlatıyor

Alex Skolnick, Eddie Van Halen’den jazz dünyasına geçişini ve gerçek virtuözleri nasıl keşfettiğini paylaşıyor.

“Eruption” ve “Mr. Crowley”yi ilk duyduğumda olduğum gibi etkilenmemiştim.

Alex Skolnick, Eddie Van Halen hayranı olmaktan, John McLaughlin ve John Scofield gibi “gerçek virtüözler”i keşfetmeye kadar geçirdiği yolculuğu ve bu isimlerin çaldığı jazz etkisini kendi oyununa nasıl kattığını anlattı.

Testament grubunun baş gitaristi, profesyonel yolculuğunda sürekli olarak evrimleşen bir müzisyen olarak dikkat çekiyor. Eddie Van Halen ve Randy Rhoads‘un üzerindeki etkisi, Skolnick’e erken bir avantaj sağlamış, bu da ona, bazı erken thrash arkadaşlarına kıyasla virtüöz olarak kendini kanıtlama şansı sunmuş. Ancak 80’ler ilerledikçe ve daha fazla gitarist teknik çalma yeteneklerini geliştirmeye başladıkça, Skolnick daha fazlasını aramaya başlamış, Total Rock’a verdiği röportajda bu süreci şöyle anlattı:

“Ben virtuöz gitar çalmaya ilgi duymaya başladım. Eddie Van Halen benim kahramanımdı, Randy Rhoads da. Sonraki birkaç yıl boyunca Yngwie ve Joe Satriani gibi isimlerle çalıştım, ama o kadar çok gitarist Satriani ve Steve Vai gibi çalmaya başlamıştı ki. O yıllarda, ‘Eruption’ ve ‘Mr. Crowley’‘yi ilk duyduğumda beni etkileyen bir şey yoktu. Hiçbir şey kafama vurmadı.”

“Benim kafama vuran şey ise, 18 ya da 19 yaşımda, ilk Testament albümlerini kaydederken oldu. O dönemde gerçek virtuözlerin, gitaristlerin ve müzisyenlerin farkına vardım. John McLaughlin, Jaco Pastorius, John Scofield… Miles Davis ile çalan müzisyenler, özellikle 80’lerde. O dönemde televizyonlarda bir konserini izledim ve o sırada John Scofield, Robben Ford ve Mike Stern gibi üç ana gitaristi vardı.”

Skolnick sözlerine şöyle devam etti:

“Bu adamlardan etkilenmiş olmamı hatırlıyorum ve müziği anlayamıyordum. Bir noktada, hepsinin jazz gitar çalma geçmişine sahip oldukları ve Wes Montgomery ve Grant Green gibi isimleri inceledikleri bana açıklanmıştı.”

“Ben de buna odaklandım, sadece bu elektrikli jazz müziği üzerinde bir fikir edinmeye çalıştım. Sonra ilk kez, ‘geleneksel jazz müziği’ dediğimiz şeyi gerçekten beğenmeye başladım. Ve ne kadar içine girdiysem, o kadar çok çalışmak istedim ve sonunda bir derece almak istedim.”