Marty Friedman: ‘Benden Muhtemelen Nefret Ettiler ve Haklılardı’

“Herkese korkunç davrandım, muhtemelen benden nefret ettiler.”

Marty Friedman, Megadeth’teki son günlerinde yaşadığı yoğun panik atakları ve zorlu süreci anlattı. O dönemde “kendisi gibi” davranmadığını belirten ünlü gitarist, yaşadığı psikolojik sorunların hem kendisini hem de çevresindekileri olumsuz etkilediğini söyledi.

Megadeth’in “Rust in Peace” ve “Countdown to Extinction” gibi büyük albümlerinde yer alan klasik kadro, yalnızca thrash metal dünyası için değil, genel olarak metal müzik sahnesi için de önemli bir dönem yarattı. Friedman için de bu yıllar kariyerinin zirve noktalarından biriydi. Ancak 2000’lerin başında solo kariyerine odaklanmaya karar verdiğinde, Megadeth ile olan bağlantısını bilinçli olarak geride bırakmayı seçti.

Geçtiğimiz günlerde yayımlanan anı kitabı Dreaming Japanese‘de bu dönemlere dair ayrıntılı yazılar kaleme alan Friedman, Eddie Trunk ile yaptığı röportajda bu konular hakkında konuşmanın 2023’te Budokan’da Dave Mustaine ile yeniden buluşmasından sonra kendisi için daha kolay hale geldiğini söyledi. Blabbermouth aracılığıyla aktarılan sözlerinde şu ifadeleri kullandı:

“Megadeth ile Budokan’da çalmak ve Dave ile tekrar bir araya gelmek, ikimiz için de büyük bir yükü kaldırdı. Adeta birbirimize yazdığımız bir aşk mektubu gibiydi. Bu konser, birlikte yaşadığımız tarihin bir kutlamasıydı ve o dönemde bizi canlı izleyemeyen hayranlar için büyük bir ‘teşekkür’ niteliğindeydi. Bu konseri gerçekleştirmek benim için çok terapötik oldu ve sanki büyük bir yükten kurtulmuş gibi hissettim.”

Megadeth’in o yılları hem çalkantılı hem de büyük başarılarla doluydu. Friedman, yaşadığı tüm zorluklara rağmen güzel anıların kötüleri gölgede bıraktığını ve bu yüzden yazma sürecinin de kendisi için kolaylaştığını belirtti:

“Tüm yaşananları, benim ve başkalarının yaptığı hoş olmayan şeyleri detaylı bir şekilde anlattım. Ama aynı zamanda herkesin yaptığı harika şeyleri de ekledim. Neyse ki, güzel anılar kötüleri bastırıyor. Sonuçta, bir grupta on yıl boyunca kalmak istemezsiniz eğer işler yolunda gitmiyorsa.”

“Bu Hiç Bana Göre Değildi”

Friedman, gruptan ayrılmak istediğini grup arkadaşlarına açıkladıktan sonra, fakat bu bilgi henüz kamuoyuna duyurulmadan önce, şiddetli panik ataklar yaşamaya başladığını söyledi. Bu süreci anlatırken şu ifadeleri kullandı:

“Evet, panik ataklar beni tam bir yıl boyunca mahvetti. Bu, gruptan ayrıldığımı açıkladıktan sonra başladı. Henüz resmi olarak duyurulmamıştı ama gruptaki arkadaşlarıma söylemiştim. Mevcut turneyi tamamladıktan sonra grup ara verecekti ve ben ayrılacaktım. O zaman tam olarak ne olduğunu bilmiyordum ama tam anlamıyla bir kâbustu.”

“Hayatım boyunca hiçbir psikolojik ya da sağlık sorunum olmamıştı. Birdenbire acil servise kaldırıldım, tamamen panik içindeydim, çığlık atıyordum, kıpırdayamıyordum. Hiçbir sebep yokken aniden gelişti. Bu durumda turneye devam etmenin bir yolunu bulmam gerekiyordu. Ama yürüyemiyordum bile, iki kişi beni taşıyarak hareket ettirmek zorundaydı.”

Friedman, panik ataklarını hafifletebilmek için birçok ilaç kullandığını ve kendine has alışkanlıklar geliştirdiğini belirtti:

“Bir sürü antidepresan, kas gevşetici ve beni tamamen delirmekten alıkoyacak her türlü ilacı kullanıyordum. Ama sonra fark ettim ki, eğer ızgara tavuklu sandviçler yersem, biraz iyi hissediyordum. Bunun dışında beni rahatlatan tek şey saatlerce sıcak bir küvette kalmaktı. Yani ne yapıyordum? Düşününce korkunç geliyor. Gerçekten rezil bir durumdu.”

“Tamamen Farklı Bir İnsana Dönüşmüştüm”

Friedman, yaşadığı bu zor dönemin yalnızca kendisini değil, çevresindeki herkesi de olumsuz etkilediğini belirtti. O günleri şu sözlerle anlattı:

“Bunu düşündüğümde ürperiyorum çünkü ekibi, grubu ve etrafımdaki herkesi korkunç bir duruma soktum. Ama sıcak küvetin içinde olmadıkça hiçbir şey yapmak istemiyordum. İnsanlar beni yemeğe götürdüğünde garsonlara bile çıkışıyordum. Bu hiç benim tarzım değil.”

Bu süreçte yaşadığı sinir krizlerinden birini kitabında da detaylandıran Friedman, Japonya’da bir restoranda yaşadığı olayı şu şekilde hatırlıyor:

“Bir Japon restoranındaydım ve fonda Carlos Santana çalıyordu. Sonra çığlık atmaya başladım. ‘Burası Japon restoranı! Neden burada Meksika müziği çalıyorlar? Bu ne saçmalık?’ diye bağırdım. Masaya vurmaya başladım, wasabi ve zencefiller havada uçuşuyordu. Çevremdeki herkese karşı korkunç bir insana dönüşmüştüm. O an için tamamen normal geliyordu ama şimdi bakınca… Gerçekten öyleydi.”

“Sahnede Normaldim Ama Sahne Dışında Bir Enkaza Dönüşüyordum”

Friedman, tüm bu sorunlara rağmen sahnede performans sergileyebildiğini ama konserler dışında tamamen farklı bir insan olduğunu söyledi:

“Sahnede tamamen normal hissediyordum, müzik çalabiliyordum, iyi performans sergiliyordum. Ama sahneden indiğimde tekrar bir enkaza dönüşüyordum. Bu yüzden gruptaki adamlar ve ekibimiz ‘Bu herifin nesi var? Sahnede tamamen normal ama sürekli hasta gibi davranıyor.’ diye düşünüyorlardı. Muhtemelen benden nefret ettiler ve haklılardı.”

Turne bittikten sonra tam sekiz ay boyunca tamamen izole bir hayat yaşadığını belirten Friedman, o süreçte müzikten tamamen uzaklaştığını ifade etti:

“Turne bittikten sonra sekiz ay boyunca tamamen kendimi izole ettim. Gitar çalmadım, müzik dinlemedim. Tek yaptığım, antidepresan ilaçlar almak, küvette oturmak ve lanet olası tavuklu sandviçler yemekti. Sekiz ay boyunca böyle yaşadım, ta ki yavaş yavaş biraz düzelmeye başlayana kadar.”

Marty Friedman’ın Dreaming Japanese kitabında, bu zor dönemlere dair daha fazla detay yer alıyor. Kitap, yalnızca Megadeth yıllarına değil, Friedman’ın müzikal yolculuğunun diğer aşamalarına da ışık tutuyor.