Led Zeppelin’ın John Bonham’ın Çalmayı Reddettiği Şarkı

Led Zeppelin, kariyerleri boyunca ürettikleri eserlerle hem hayranları hem de eleştirmenler tarafından büyük beğeni topladı. Kendine özgü blues rock tarzıyla çıkış yaptıkları ilk albümden, pastoral bir rüya dünyasına açılan Led Zeppelin IV’e ve hatta hard progresif rock öğelerini barındıran Physical Graffiti’ye kadar birçok önemli parça, zamanın testine dayanmayı başardı.

İngiliz dörtlüsünün, The Beatles’ın bıraktığı boşluğu bu kadar kolay doldurmasının bir nedeni var; Robert Plant, Jimmy Page, John Paul Jones ve John Bonham’ın birleşik dehası, çağdaşlarını gölgede bırakan güçlü bir kuvvetti. Grup, her sahneye çıktıklarında veya stüdyoya girdiklerinde büyük bir kararlılıkla hareket ediyordu.

Ancak bu, grupta bazı hataların yapılmadığı anlamına gelmiyor. Led Zeppelin III veya Presence gibi albümlerde, hayranlar arasında ve hatta grup üyeleri arasında tartışmalara yol açan birçok an var. En tartışmalı parçalardan biri ise 1973 tarihli Houses of the Holy albümünden “D’yer Mak’er”. Birçok kişi için bu parça, mükemmel bir albümü bozan bir eser olarak kabul ediliyor ve dinlerken tatsız bir his bırakıyor; zira yanlış bir şaka asla keyifli bir dinleti olmuyor.

Reggae ve dub tarzlarını taklit etmek üzere yazılan “D’yer Mak’er”, Led Zeppelin’ın en demode parçalarından biri olarak değerlendiriliyor ve Bonham, bu şarkıyı hiç sevmediğini belirtiyor. John Paul Jones’a göre, Bonham’ın performansı bu nefretin bir yansımasıydı. Bonham reggae türünü sevmediği gibi, ona eşlik eden davul çalma tarzından da hoşlanmıyordu.

Bonham’ın kendine has, gürültülü stili ve teknik yeteneği, 1960’ların sonlarından 70’lerin ortalarına kadar Led Zeppelin’ın sesini tanımlayan unsurlardan biriydi. Diğer birçok perküsyon kahramanında olduğu gibi, Bonham da kendi kendine öğrenmişti, ancak doğal yeteneği ve sarsılmaz yaratıcılığı onu neslinin en etkili davulcularından biri haline getirdi.

John Paul Jones, Chris Welch’in John Bonham: A Thunder of Drums kitabında Bonham’ın “jazz ve reggae dışında her şeye ilgi duyduğunu” ifade ediyor. Jones, “Jazz’tan nefret etmiyordu ama reggae çalmaktan nefret ediyordu – bunun gerçekten sıkıcı olduğunu düşünüyordu” dedi.

Jones, Bonham’ın şarkıda sadece aynı shuffle ritmini çaldığını hatırlatırken, Bonham’ın parçaya karşı duyduğu nefretin, onun groove eksikliğine yol açtığını ekledi. Bonham bu kadar nefret ettiği için davul partisine çok az çaba sarf etti ve Jones, eğer Bonham biraz daha çalışsaydı, ortaya çıkan ürünün çok daha iyi olabileceğini iddia etti.

Jones, “Eğer o bölüm üzerinde çalışsaydı, sorun olmayacaktı ama çalışmadı, bu yüzden korkunç bir ses çıkıyordu” dedi.

Buna rağmen Jones, şarkının daha iyi olabileceğini savunurken, aynı zamanda Bonham ile hemfikir olduğunu ve reggae bandının altın kuralına uymadıkları için parçayı korkunç bulduğunu da belirtti. “Reggae’nin en önemli noktası, davul ve basın çaldıkları şeyde çok disiplinli olmalarıdır” diye ekledi.