Le Orme Hakkında Bilinmesi Gerekenler
İtalyan devlerinden Le Orme Hakkında 10 Bilinmesi Gereken Gerçek.
İtalya’nın progresif rock sahnesinde parlayan en büyük yıldızlardan biri olan Le Orme, 1960’ların sonunda Venedik’te kuruldu. İlk dönemlerinde psychedelic etkilerle yola çıksalar da 1971’de yayımladıkları Collage albümüyle rotalarını senfonik ve progresif rock sularına çevirdiler. Klavyelerin merkezde olduğu, pastoral ama derinlikli müzikleriyle PFM ve Banco del Mutuo Soccorso ile birlikte İtalyan prog’un “kutsal üçlüsü” arasında yer aldılar. Le Orme, uzun soluklu kariyerinde uzay yolculuklarından içsel keşiflere, klasik müzikten doğu ezgilerine kadar birçok temayı progresif bir ruhla işledi.
Ancak Le Orme’nin büyüsü yalnızca kompleks kompozisyonlarında değil, aynı zamanda şiirsel melodilerinde, teatral anlatımında ve hafif gizemli havasında saklı. Grubun başyapıtı Felona e Sorona, hem İtalya’da hem de yurt dışında büyük yankı uyandırdı; hatta Yes’in solisti Jon Anderson bu albümün İngilizce versiyonuna söz yazdı. Le Orme, teknik virtüözlükle duygusal yoğunluğu dengeleyen nadir topluluklardan biri olarak, 1970’lerden bugüne progresif müziğin zaman ötesi izlerinden biri olmayı sürdürüyor.
1. 🎤 Genesis ile Aynı Sahneyi Paylaştılar (Ama Pek Eşit Değildi…)
1972 yılında Genesis ve Le Orme, İtalya’da birkaç konserde aynı sahneyi paylaştı. Ancak Genesis, İtalyanlar arasında o kadar popülerdi ki bazı izleyiciler Le Orme’ye “neden İngilizce söylemiyorlar ki?” diye sitem etmiş! Le Orme ise “biz İtalyanız dostum” diyerek halkı senfonik lisanla ikna etmeye çalışmış.
2. 🎹 Tony Pagliuca, Moog Synthesizer’ı İtalya’ya İlk Getirenlerden
Le Orme’nin klavyecisi Tony Pagliuca, Moog synthesizer’ı İtalya’ya getiren ilk progresif müzisyenlerden biridir. Hatta ilk zamanlar bu cihazı nasıl çalacağını o da tam bilmiyormuş, “Uzaylı gibi ses çıkıyor ama fena değil” demiş. Sonra bu sesi resmen grubun imzası haline getirdi.
3. 🛸 Felona e Sorona Albümünde Bilimkurgu Anlatımı Var Ama Hiç “Uzay” Geçmez
Albüm iki gezegenin hikâyesini anlatır ama… albümde “uzay”, “galaksi”, “yıldızlar” gibi bir kelime hiç geçmez. Tam bir “anlatmıyoruz ama hissettiriyoruz” tarzı. Felsefi bir bilimkurgu gibi. Adeta progresif rock’ın Italo Calvinosu.
4. 🎭 Aldo Tagliapietra’nın Sahnedeki Gitarı Bir Süs!
Bazı konserlerde Aldo Tagliapietra’nın boynunda gitar olsa da aslında o anlarda çalmıyormuş. Gitar sadece sahne şıklığı için! Vokalist olarak sahnede “boş durmasın elim” mantığıyla takıyormuş.
5. 🧘 Aldo, Nepal’de Sitar Öğrendi ve Albüme Koydu
1990’larda Aldo Tagliapietra, Nepal’e gidip orada geleneksel sitar çalmayı öğrendi. 1996 albümü Il Fiume’de bu Hint çalgısı progresif rock’ın içine katıldı. Adamlar sadece sentez yapmamış, bizzat gidip çalacak yerden öğrenmiş!
6. 🏛️ “Contrappunti” Albümünün Kapağında Gerçek Evleri Var
1974 tarihli Contrappunti albümünün kapağında, grubun doğduğu şehir olan Venedik’teki gerçek bir ev çizimi yer alır. Hatta bu eve hayranlar zaman zaman “hac” yapar gibi gidip fotoğraf çeker. Progresif mimari turizmi!
7. 🐙 “Felona e Sorona”, Pink Floyd’un İtalyan Kuzeni Gibi
Bu albüm, bazı eleştirmenlerce “Dark Side of the Moon’un Latin versiyonu” olarak tanımlanmıştır. Tabii müzikal olarak değil, atmosfer, yapısallık ve albümün “zihinsel yolculuk” hissi bakımından. Bir bakıma “Floyd biraz makarna yemiş hali.”
8. 🎬 Albüm Kayıtları Tiyatro Gibi Geçiyordu
Le Orme stüdyoda kayıt yaparken ışıklar kısılır, mum yakılır, bazen fonda klasik müzik çalardı. “Biz performans değil, ruhsal ayin yapıyoruz” kafasında takılıyorlardı. Mühendisler ilk başta “ne oluyor ya?” diye şaşırsa da sonuçlar konuşmuş tabii.
9. 🐢 Le Orme’nin Şarkı İntroları O Kadar Yavaş Ki…
…bir eleştirmen bir keresinde şöyle yazmış: “Bir Le Orme şarkısı başlıyor gibi oluyor ama başlamadan önce kahve demleyip geri geliyorum, hâlâ introdayız.”
Bu yavaşlık kasıtlı: atmosferik yoğunluk, duygusal inşa, sabrın estetiği. Progresif mindfulness diyelim.
10. 📻 Ad Gloriam Albümünden Şarkı Netflix Dizisinde Parladı
1969 tarihli şarkı “Ad Gloriam”, 2018’de Netflix dizisi Maniacta (başrolde Emma Stone & Jonah Hill) kullanıldı. Bu sayede şarkı 49 yıl sonra yeni bir kitleyle buluştu. Retro–fütüristik bir anda geçmişin sesi geleceğe karıştı.
Kaynak : Rockol italianprog
Hazırlayan: los-endos.com | Güncel Rock ve Metal Haberleri
