Lars Ulrich, Metallica’nın ‘Some Kind of Monster’ Belgeselini Açıkladı
Lars Ulrich, Metallica’nın Some Kind of Monster belgeselinde grubun en zor dönemlerinden birini, krizler ve meltdowndan sonra yaşananları, nasıl filme alındığını paylaştı.
“Yani, bir sonraki albümün yapım sürecini filme almak için geldiler, sonra her şey kontrolden çıktı ve krizler yaşandı.”
Lars Ulrich, Some Kind of Monster belgeselinin yapımını ve Jason Newsted’in ayrılığının ardından Metallica’nın yaşadığı zorlukları anlattı.
O dönemin bu kadar hassas bir şekilde filme alınması cesur bir adım olsa da, Metallica hiç duraksamadı. Some Kind of Monster, grubun St. Anger albümünü kaydetme sürecini çok yakın bir şekilde gözler önüne sererken, bazı rahatsız edici anlar da içeriyordu. Ancak Lars Ulrich ve ekibi, bu fikre sadık kaldı ve belgeseli sonuna kadar izledi.
11 Mart’ta Austin Convention Center’daki SXSW konferansında Apple Music 1’den Zane Lowe ile birlikte konuşan Ulrich, yönetmenler Joe Berlinger ve Bruce Sinofsky’nin 1996 yapımı Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills filmiyle Metallica’nın dikkatini çektiğini ve ardından Elektra Records’un onlara Metallica için bir tanıtım filmi çekmelerini teklif ettiğini belirtti.
Ancak, yönetmenler ne kadar fazla görüntü kaydettikçe, proje bir o kadar değişti. Ulrich şunları söyledi (Blabbermouth aracılığıyla):
“Yani, bir sonraki albümün yapım sürecini filme almak için geldiler, sonra her şey kontrolden çıktı ve krizler yaşandı. Biz de çekim yapmaya devam ettik, sonra tüm o delice şeyleri filme aldılar. O sırada filmi finanse eden plak şirketi, ‘Bir dakika, bu nedir?’ dedi. Yani yönetmenlerle bir konuşma yaptık ve onlara, ‘Sizlere güveniyoruz, eğer bu filmde hala görmek istediğiniz bir şey varsa, neden bu filmin haklarını plak şirketinden alıp sahiplenmiyoruz?’ dedik.”
“Yani, plak şirketine saygısızlık etmek değil, onları dışarı attık. Sonra projeyi kontrol etmeye başladık. Yönetmenlere verdik, sonra onlar bunu Some Kind of Monster haline getirdi. Biz de buna hazırdık. Nasıl sonuçlanacağını tam olarak bilmiyorduk… Ama hepsi güvenle ilgiliydi, yönetmenlere güvenmekle ilgiliydi. Sonra bu film oldu ve biz bir şekilde ‘Vay canına, çok fazla erişim ve çok fazla şeffaflık var.’ demek zorunda kaldık. Ama biz bu maceraya atıldık ve bu yüzden devam etmemiz gerektiğini düşündük.”
Some Kind of Monster filminin aldığı tepkileri değerlendiren Ulrich şöyle devam etti:
“Birçok müziksever ve müzik eleştirmeni, belki de bunun perde arkasına fazla bir bakış olduğunu ve belki de hayranların görmemesi gereken şeylerin olduğunu düşündü. Ama film dünyasında, film camiasında bu çok olumlu bir şekilde karşılandı ve harika yorumlar aldı, çünkü bir film olarak, içinde doğal bir dramatik yay vardı… Detaylara girmeme gerek yok.”
“Belgeseller her zaman dramatik yaylar taşımıyor ve bu filmde, organik bir şekilde gelişen bir şey vardı… Sonuçta, film topluluğu içinde bir hit haline geldi. Ayrıca, bu film, zihinsel sağlık topluluğu ve birçok psikolog ve psikiyatrist için popüler oldu, yaratıcı baskılar altında nasıl çalıştıkları ve takım çalışmasının ruhu üzerine.”
“Ve sonunda, müzikseverler ve müzik topluluğu, o dönemde bir grup içindeki yaratıcı süreçlere ve bir grubun kariyerinin o noktasında yaşadığı iniş çıkışlara, o tür bir eşi görülmemiş — o zamanlar — erişimin değerini takdir etmeye başladı.”
Ulrich ekledi:
“Ve şükürler olsun ki, materyale olan inancımızı ve kesinlikle yönetmenlerimiz Joe [Berlinger] ve Bruce [Sinofsky]’ye olan güvenimizi, projeyi onlara verip, ‘Bunu nasıl isterseniz öyle yapın. Size güveniyoruz.’ diyerek gösterdik.”
Kaynak : Blabbermouth
