John Lydon: ‘Pink Floyd Rock and Roll’un Sütunu Değil’

John Lydon, Pink Floyd’un rock and roll’un gerçek bir sütunu olmadığını belirtti. Lydon, özellikle Syd Barrett dönemini “rock ve deli roll” olarak nitelendirirken, “Dark Side of the Moon” albümünü rock and roll olarak görmediğini ifade etti.

“Tanrım, biliyorsunuz, belki sadece Syd Barrett dönemi. O kesinlikle rock ve deli roll’a daha yakındı.”

Pink Floyd, sayısız başarısıyla tanınır ve bu başarıları sıralamak gereksizdir, çünkü ya şarkılarını dinlemişizdir ya da onlardan ilham alan birinin eserine rastlamışızdır. O kadar etkili bir grup ki, rock and roll’un bir sütunu sayılabilirler mi?

Classic Album Review ile yaptığı röportajda, eski Sex Pistols solisti John Lydon, Bob Geldof’un Pink Floyd‘un “Dark Side of the Moon” albümünü rock and roll’un “klasik sütunlarından biri” olarak nitelendiren açıklamasıyla ilgili görüşlerini paylaştı. Lydon, bu fikre oldukça eğlendiğini belirterek şu şekilde konuştu (Ultimate Guitar aracılığıyla):

“Bob’la kavga etmeyi her zaman eğlenceli buluyorum. Çok saçma şeyler yapıyor ve her zaman çok ciddi alınmak istiyor. Bu, söylenebilecek oldukça saçma bir şey. Gerçekten ‘rock and roll’un sütunları’ diye bir şey olduğunu bilmiyorum, en azından Pink Floyd için değil. Tanrım, biliyorsunuz, belki sadece Syd Barrett dönemi. O kesinlikle rock ve deli roll’a daha yakındı.”

“Ama hayır, ben ‘Dark Side of the Moon’ albümünü seviyorum ama onu rock and roll olarak adlandırmazdım. O zamanlar bunun bir adı olup olmadığını bilmiyorum. Sadece ritim ve duraklamalar açısından tamamen farklı bir hissiyat hatırlıyorum – LSD ile denemeler yaparken oldukça hoş manzaralar çıkıyordu.”

Son olarak, Lydon’a Pink Floyd müziğiyle LSD’yi karıştırmanın iyi bir kombinasyon olup olmadığı soruldu. Cevap şu şekildeydi:

“Evet, bence öyle. Ben onları albümlerinden daha çok canlı seviyorum. Çünkü, biliyorsunuz, yatağınızda otururken ve anne-babanız kapıyı çalarak içeri girmeye çalışırken oldukça sinirleniyorsunuz, o kadar halüsinasyon görüyorsunuz ki. Biraz heyecan istersiniz. ‘Ummagumma’ harika bir işti. O size enerji verirdi ve bu adamların üç akorla büyüdüklerini hatırlatırdı.”