Ian Anderson: ‘Blues’u müzik dünyasında kapı açmak için kullandım’
Ian Anderson, blues’u müzik dünyasına açılan bir kapı olarak kullandığını söylüyor. Mick Abrahams ile neden çatıştığını ve Jethro Tull’un gitaristini nasıl seçtiğini anlatıyor.
“Bunu blues olarak adlandırabilirsiniz. Ama bana göre kültürel kültür hırsızlığıdır.” Ian Anderson, Mick Abrahams ile neden çatıştığını anlatıyor ve Jethro Tull’un gitaristi olmak için gerekenleri açıklıyor.
“Blues’u müzik işine girmeme yardımcı olacak bir kapı açmak için kullandım, bir dinleyici kitlesi edinmek için,” diyor Tull’un solisti. “Ve bir plak anlaşması yapmak için.”
Jethro Tull için gitar çalmak ne gerektirir? Bu geçerli bir soru, bu yüzden soruyu başta olan adama sorduk — flütüyle ve bazen de nadir bulunan eski Martin akustik gitarlarından biriyle sahnede olan Ian Anderson’a.
Ve bize açıkça söyledi. İlk olarak, 77 yaşındaki Anderson, Guitar Player’a şöyle diyor: “Sadece siyah, Amerikan halk müziğiyle ilgilenen ve etkilenmiş bir gitarist istemezdim.”
Bu, kendisinin “Aqualung” ve “Locomotive Breath” şarkılarının sözlerini yazan, aynı zamanda bu rock parçalarının gitar görevlerinin çoğunu Les Paul ile üstlenen kişi olduğuna göre mantıklı bir açıklama. Ancak erken Tull kayıtları — özellikle Mick Abrahams ile olanlar, ki Abrahams daha sonra blues ağırlıklı Blodwyn Pig’i kurdu — biraz blues tınıları taşıyordu, fakat Anderson, Abrahams ile o ses üzerinde sürekli çatıştı.
“Anderson şöyle diyor: “Bunu blues olarak adlandırabilirsiniz, ama bana göre bu kültürel kültür hırsızlığıdır.”
Bunun halk arasında ne anlama geldiğini açıklayan Anderson, şöyle devam ediyor: “Ben siyah değilim. Siyah Amerikalı birinin kültürel geçmişi ve deneyimine sahip değilim. Gençliğimde dinlediğim büyük siyah Amerikalı blues sanatçılarından bazılarını hâlâ seviyorum, onları dinliyorum; bu benim için bir kapı açma şekliydi.”
Tarihler, Anderson’ın Abrahams’ın Tull’dan ayrılmasını sağladığını gösteriyor, ardından Tony Iommi’nin kısa bir süre için ona katılması ve sonrasında Black Sabbath’ı kurarak heavy metal müziğini bulması da oldu, fakat yakında Martin Barre geldi ve onun açık fikirli yaklaşımı işe yaradı. “Müzikal açıdan,” diyor Anderson, “Blues’u müzik işine girmek ve bir dinleyici kitlesi edinmek için kullandım… ve bir plak anlaşması yapmak için.”
“Hayatımı böyle geçirmek istediğimi hiç düşünmedim,” diye ekliyor. “Bu yüzden, Jethro Tull’daki gitar etkisi, Avrupa klasik müziğine ve tabii ki İngiliz, İskoç ve İrlanda halk müziğine doğru yöneldi. 1969’dan itibaren grubu böyle gördüm.”
Anderson, Tull’un prog-rock karışımında blues’a karşı olan yaklaşımını o kadar güçlü hissediyor ki, “Jethro Tull’ın Rock and Roll Hall of Fame’de olması bence tam olarak amacın dışında, çünkü orada kutlanan tüm büyük müzikler Amerikan müziği. Bizim gerçekten o şekilde olduğumuzu hissetmiyorum. Yaptığımız pek çok şey, Amerikan müziğinden etkilenmiş değil.” diyor.
Abrahams’ın ayrılmasından ve Iommi’nin Black Sabbath’ı kurmasından sonra ve Martin Barre’in ikonlaşmış bir ton arayıcısı olmasına rağmen, Anderson, Tull’un modern günlerdeki gitar ile ilgili aktivitelerine hâlâ sıkı bir şekilde hakim. Bu, Florian Opahle, Joe Parrish ve şimdi de Jack Clark’ı dikkatlice izlemeyi içeriyor.
Gitaristlerine, örneğin şu anki Tull gitaristi Jack Clark’a, ne çalmaları gerektiğini ve ne zaman çalmaları gerektiğini söyleyip söylemediği sorulduğunda Anderson, omuz silkiyor: “Pekala, onlar şarkıları yazmıyor. Onlar parçalar ve bazı doğaçlama sololar yapıyorlar, benim onlara sunduğum çerçeveye dayalı olarak.”
Bu, Anderson’ın gitaristlerine ne çalmaları gerektiğini söylediği gibi görünse de, aslında bunun o kadar basit olmadığını söylüyor. “Bu çerçeve, onların yaklaşımı için bir başlangıç noktası olabilir,” diyor. “Bir kayıt prodüktörü olarak, şarkıyla uyumlu ve işleyen bir şey yaratmak için bir şeyler almak zorundayım.”
Açıklıyor: “Onlara, çeşitli derecelerde, yol boyunca yardımcı olacak bazı geri bildirimler veririm. Belki prova sırasında onlara bir şey gösteririm ya da bir demo gönderirler ve ben ne düşündüklerini dinlerim, sonra doğru sonucu elde etmek için ince ayar yaparız.”
Bu, biraz belirsiz bir durum gibi görünse de, Anderson, “Jack’in yaptığı şeylerin %95’i hemen kullanılabilir ve doğru olan şeydir,” diyor. “Genellikle bu, kaydın ve benim düşündüğüm şekliyle doğru olan şeydir.”
Yine de, Anderson’ın Jethro Tull evrenindeki denetimi ve şarkı yazma derinliği göz önüne alındığında, Anderson neden çoğu gitarı kendisi çalmıyor? Ama görünüşe göre, grubun son albümü Curious Ruminant (2025) üzerinde, Anderson bazen flütünü bırakıp güvenilir altı telli gitarını aldı.
“Gitar, grubun kesinlikle çok önemli bir enstrümanı,” diyor. “En çok tanınan enstrümanım olan flütle birlikte! Flütün o keskin, kuş gibi kalitesi ile daha dolgun akor gitar şeyleri arasındaki etkileşim, insanların şarkılarımızı nasıl gördüğünün başlangıç noktasıdır.”
Kendi çalma tarzı hakkında konuşan Anderson, şunları söylüyor: “Müziklerimizi ‘akustik müzik’ olarak tanımlarım, bu neredeyse her zaman benim çaldığım şeydir. İster Thick as a Brick olsun, ister bu yeni albüm, eğer bir akustik gitar varsa, onu ben çalarım.”
Ama Anderson’ın, Martin Barre’i taklit etmeye ya da Jack Clark’ı bir süreliğine değiştirmeye çalışmasını beklemeyin. “Kendimi bir gitarist olarak görüyorum,” diyor. “Ama ben bir solist değilim. Önde, gösterişli bir çalan değilim. Bir parça çalmam gerektiğinde oradayım, bazen bir akustik bağlamda.”
“Bu sadece ben ve gitarım,” diyor. “Ama bazen, gitarım, benim ve grubun geri kalanının fazla gürültü yapmadan düzgün bir şekilde davranmasıyla oluyor. [gülüş] Böyle işler. Ve çaldığım gitar genellikle oldukça eski bir gitar: yaklaşık 1880 yılına ait bir C.F. Martin. Küçük gövdeli, naylon tel gitar. O kadar eski bir enstrümanım olduğu için çok zevk alıyorum ve yeni binyıldan bir şeyde sesini duyurmasına izin veriyorum.”
Kaynak : guitarplayer
