David Gilmour: “Peter Green’in Yerine Geçecek Kadar İyi Değildim”

Pink Floyd efsanesi David Gilmour, kariyeri boyunca asla müziğe bir rekabet gibi bakmadı. Kendi grubunda bile zaman zaman sesini duyurmak istese de, onu hiçbir zaman bir gitar düellosunun ortasında, diğer efsanelerle hız yarıştırırken görmek mümkün değildi. Virtüözlük iddiasında bulunmayan Gilmour, kahramanlarına duyduğu saygıda daima mütevazı kaldı — hatta onların yerini almak fikri bile onu ürkütüyordu.

Gilmour’un gitar çalma tarzı, “gitar kahramanı” klişesinin dışında şekillendi. “Time” ya da “Comfortably Numb” gibi şarkılardaki solosu, hızdan çok duyguyu önceleyen bir anlayışın ürünüydü. Jeff Beck ya da Jimmy Page gibi ustaların parmak çevikliğine sahip olmasa da, gitarı ikinci bir “ses” olarak kullanmadaki becerisi onu benzersiz kıldı.

1960’ların sonlarında gitarın altın çağında, Gilmour’un kendini kanıtlaması kolay değildi. Eric Clapton ve Jimi Hendrix gitarın sınırlarını sürekli genişletirken, o dönemde Peter Green gibi müzisyenler ise yepyeni bir dil inşa ediyordu. Gilmour, Green’in müziğini yakından takip etti ve yıllar sonra bile onun seviyesine ulaşamayacağını düşündü.

Fleetwood Mac döneminde Peter Green, kendine özgü tarzıyla dönemin en özel gitaristlerinden biri haline geldi. “Oh Well” ve “The Green Manalishi” gibi şarkılardaki melodik çizgiler, Clapton ekolünden tamamen bağımsız bir yaratıcılığın ürünüydü. Gilmour ise bu yaklaşımı o kadar benimsedi ki, yıllar sonra bile Green’in ayak izlerine basmaktan çekindiğini itiraf etti.

Green’e saygı konserini organize eden Mick Fleetwood, o dönemi şu sözlerle anlattı:

“David’in Londra’da küçük bir evi var. Ona bir mektup yazıp, ‘Peter’ın anısına bir şey yapmayı düşünür müsün?’ diye sordum. Çünkü Peter’ın tarzını çok sevdiğini biliyordum. Bana çok güzel bir cevap yazdı: ‘Peter’ın ayakkabılarını doldurabilecek kadar iyi olduğumu sanmıyorum.’ Muhteşem bir tevazu değil mi?”

Gilmour’un Peter Green’e yaptığı saygı duruşu, notaları birebir çalmaktan çok, duyguyu aktarmak üzerineydi. Onun amacı, idolünün gurur duyacağı bir yorum ortaya koymaktı. Pink Floyd döneminde atmosfer yaratmaya odaklanan Gilmour, bu performansta bir kez daha içinden geldiği gibi çaldı.