Bunca yıl süren ezoterik şeylerden sonra popun ruhuna yaklaşıyorum

Genesis efsanesinin gitaristi Steve Hackett Bunca yıl süren ezoterik şeylerden sonra popun ruhuna yaklaşıyorum’ diyor.

Steve Hackett doğaçlama yerine sabit şarkı formuna bağlı kalma konusundaki tutumunu açıkladı ve son zamanlarda ‘pop ruhuna yaklaştığını’ söylüyor ;

Yakın zaman Steve Hackett 96.1KLPX radyo istasyonundan Larry Mac’e yeni bir röportajda (Ultimate Guitar aracılığıyla) şunları söylüyor ;

‘Bu aynı zamanda, spontane çağrılarla bunun ruhunu onurlandırmak, forma bağlı kalmamak da önemlidir. Robert Fripp’le bu konuşmayı, notları karşılaştırmaya ilk başladığımızda, sadece sabit hale gelen ve asla ondan uzaklaşamayacağınız formdan ziyade ruhun önemi hakkında konuştuğumuzu hatırlıyorum.

Bu cazın bir yönü, her zaman işe yaramıyor. Çünkü bunu yoktan kaldırabilecek harika oyunculara ihtiyacınız var. Müziğin gerektirdiği şeye bağlı olarak ahenksiz veya melodik olabilen spontane bir şey yapabilirsiniz.

Uyumlu hale getirmek için, ne zaman dizginleneceğini bilmenin önemli olduğunu düşünüyorum. Evet, 20 dakikalık bir gitar solosu ile yola çıkabilirsiniz. 1968 dolaylarında Cream ya da belki birkaç yıl sonra Grateful Dead olabilirsiniz. Ama aynı zamanda The Beatles ve Bach’ı dinleyerek büyüyen bizler, bu iki farklı dönemi birbirine bağlayan şeyin harika yazılar olduğunu fark edeceksiniz. Sonsuza kadar okullarda okutulacak harika şeyler.

Gerçi evet, Beatles’ın daha içgüdüsel olduğunu biliyoruz ama bir şekilde bir temeli vardı. Bir ayakları Chuck Berry’de olduğu kadar vodvilde de vardı… Bu doğru değil. Bu pop.’

‘Harika bir koroya sahip olmak büyük bir zorluktur’

Hackett, pop müzikten bahsederken son yıllarda neden bu tür bir düşünceye yöneldiğini de açıklıyor ;

‘Bunca yıldır ezoterik şeylerden sonra popun ruhuna yaklaşıyorum. Ama bunu hiçbir engelin olmadığı bir şekilde yapmanın bir yolu. Kendime koyduğum sınırlar. Hala harika bir koroya sahip olmanın – ve eğer yeterince şanslıysanız, harika bir koro kadar harika bir şiire de sahip olmanın, ikisini eşit derecede akılda kalıcı kılmanın – büyük, büyük bir meydan okuma olduğunu düşünüyorum. Ancak The Beatles, sizi yaşam ve ölüme götüren iki dakikalık bir şarkı yapabilme konusunda gerçekten de geride kalmadı.’