Bu Adamlar Her Zaman Oldukça Aktif Çalıyorlardı

Alex Lifeson Rush’taki sololara yaklaşımını açıklıyor, ana müzikalin ‘Zorluğunu’ Geddy Lee ve Neil Peart ile çalmanın zorluğunu belirtiyor.

Alex Lifeson, Neil Peart ve Geddy Lee’nin müzisyenliğinin onu her zaman ‘şarkının hizmetindeki boşluğu doldurmanın’ yeni yollarını bulmaya nasıl teşvik ettiğini düşündü ve gitar sololarının ardındaki mantığı özetledi.

Üç kişilik bir grup olmanın getirdiği fiziksel sınırlamalara rağmen Rush, 70’lerin, 80’lerin ve hatta 90’ların en gösterişli ses manzaralarından bazılarını yarattı ve hatta bu yolda birkaç kez kendilerini yeniden keşfetmeyi başardı. Dahası, Rush gerçek anlamda her üyenin kendi başına bir virtüöz olduğu ve herkesin parlamak için eşit süreye sahip olduğu bir gruptu.

Bu, kaçınılmaz olarak Alex Lifeson’un, müzisyenlik gösterileri açısından sıklıkla gösterinin tek yıldızı haline gelen gitaristlerin çoğundan farklı bir konumda olduğu anlamına geliyordu ve American Musical Supply’a yeni bir röportajda yalnızca bu koşullar altında çalışmanın gerektiğini söyledi. çalımının gelişmesini sağladı (Ultimate Guitar tarafından yazılmıştır) ;

‘Şimdiye kadarki en iyi iki ritim bölümü oyuncusuyla şımarıksınız. Evet. Neil son derece ayrıntılı, çok aktif bir oyuncuydu ve Geddy de çok çok aktif bir basçıydı; yani onun çalma tarzı muhteşem. Düzenlemelerini yaparken kafasına girmeye çalıştığımda, işlerin nereye gittiğini ve davullarla bağlantıyı nasıl gördüğünü görebiliyorum, sesin geri kalanıyla ilgili bir şeyler yapmam gerekiyordu.

Ve genel olarak, onu elimden geldiğince doldurmam gerektiği yönünde bir bakış açısına sahiptim. Bunu nasıl yapabilirim? Eğer böyle bir akor çalarsam, hareket ettiğimde arka planda bana biraz ses veriyor. Her zaman bu tür şeyler yapmak benim için zorluktu; arpejler, koro geciktirme, neredeyse ikinci bir izleme türü şey yaratmak. Her zaman şarkının hizmetinde olan boşluğu doldurmanın yollarını arıyorum çünkü bu adamlar her zaman oldukça aktif oyunculardı.’

Devam ediyor ;

‘Bunu en iyi hale getirmek için ne yapmam gerektiğinin farkındaydım, ancak bazen bu sadece arkama yaslanıp işleri basitleştirmek anlamına geliyordu, özellikle de başka bir yer çok meşgulken. Her zaman gitarın geri geleceği bir yer vardır.’

Lifeson, soloya ‘sinematik’ yaklaşım olarak tanımladığı yaklaşımı benimsediğini şöyle açıklıyor ;

‘Solo çalışmaya gelince, farklı bir ruh haliydi. Sanırım solomun oldukça duygusal olması hoşuma gitti. Çok sinematik. Örneğin ‘Limelight’ın solosu basit, ama o şarkı için olmasını istediğim tüm duyguları ve o şarkının neyle ilgili olduğunu – insanların sizi koyduğu bu kaide üzerinde olmanın getirdiği büyük yalnızlığı – damlıyor. Açık]. Dışarıda bu saçmalıklarla her zaman uğraşan, bazen onları öldürecek kadar çok ünlü olduğunu görebiliyoruz ve ben bu solonun o kapsüllenmiş yalnızlığın bir kısmını (iletişim kurmasını) istedim.’