Bruce Dickinson’dan Mandrake Project Bombası

BRUCE DICKINSON’ın Mandrake Project’i: Müzik, Çizgi Roman ve Anlatının Buluştuğu Bir Evren – Metalshop’tan Charlie Kendall ile Yeni Röportaj

Iron Maiden’ın efsanevi vokalisti Bruce Dickinson, yalnızca heavy metal dünyasının simge ismi olmakla kalmıyor, aynı zamanda sanatın sınırlarını zorlayan bir anlatıcıya dönüşüyor. The Mandrake Project, yalnızca bir albüm değil; 12 bölümlük bir grafik romanla iç içe geçmiş, çok katmanlı bir multimedya deneyimi sunuyor. MetalShop’tan Charlie Kendall ile gerçekleştirdiği içten söyleşide Dickinson, 2014 yılında bir fikir kıvılcımıyla başlayan bu projenin, boğaz kanseri, Iron Maiden’ın yoğun turne programı ve küresel pandemiye rağmen nasıl ete kemiğe büründüğünü anlatıyor.

Charlie Kendall – “Genelde bir ikon solo albüm yapar, bir yan proje geliştirir. Ama sen Mandrake Project gibi devasa bir işe girişiyorsun. Bu sadece bir albüm değil; 12 bölümlük grafik romanla bağlantılı bir multimedya projesi. Bize bu sürecin nasıl başladığını anlatır mısın?”

Bruce Dickinson – “2014 yılında bir albüm için gatefold (katlanır kapaklı) formatta tek sayfalık bir çizgi roman yapmayı düşünüyordum. O dönem ‘If Eternity Should Fail’ adında bir şarkı yazmıştım – ismi bir Doctor Strange bölümünden alınmıştı. Yani orada bile bir çizgi roman bağlantısı var. Fakat albüm çıkmadan boğaz kanserine yakalandım, bir buçuk yıl ortadan kayboldum. Sonra Maiden’a döndüm, ayağımız yere basmadı, işler yoğunlaştı. 2014’teki materyallere tekrar döndüğümde neredeyse 20 yıl geçmiş gibiydi. Arşivdekileri toparladım. COVID geldi, her şey durdu. Londra’da oturup Zoom’dan konuşuyordum. Hollywood’da senarist bir arkadaşım Sasha, bana ‘Hani o çizgi roman fikrin vardı ya, benim arkadaşım Kurt Sutter – evet, Sons of Anarchy’nin yaratıcısı – seninle tanışmak ister,’ dedi. Ben zaten o diziyi yeni bitirmiştim. ‘Graphic novel yapmayı düşünüyorum ama nasıl yapılır bilmiyorum,’ dedim. Kurt, ‘Senin hikâye gayet iyi,’ dedi. Şaşırdım. O bana Sisters of Sorrow adlı grafik romanının sunum dokümanlarını, senaryosunu gönderdi. Ben de karakterler, arka planlar, bölümler hazırlamaya başladım. Geri dönüp Kurt’la tekrar görüştüm, ‘Biraz karanlık bu,’ dedi. ‘Kötü mü yani?’ dedim. ‘Yok, asla yeterince karanlık değildir,’ dedi. ‘Kime anlatmalıyım bunu?’ dedim. ‘Z2 Comics’ dedi.”

“Z2 aslında müzisyenlerle albüm bağlantılı kitaplar yapan bir yayınevi. Hatta o sıralar Peace Of Mind için Maiden ile çalışıyorlardı. Onlara gittim, ‘Siz graphic novel yapmazsınız biliyorum ama ben bu çılgın projeyi sunmak istiyorum,’ dedim. 2-3 saat sonra ‘Evet, işte biz bunu yapmak istiyoruz,’ dediler. Ekip kuruldu, Bill Sienkiewicz kapak sanatlarını yapacak şekilde 12 bölüme de imza attı. Senaryoları birlikte yazdığım Tony Lee de projeye dahil oldu. Şu an ilk dört bölüm yayımlandı. İnanılmaz bir kutulu sunum, görsel bir şölen. Beşinci bölüm tamamlanmak üzere. Hikâye 12. bölümde bitecek, oraya kadar birkaç yıl daha var. Her şey zaman alıyor. Ama bu projeyi albümle iç içe geçirdik. Bazı şarkılar graphic novel’a ilham veriyor, bazı çizgi roman sahnelerinde ise sözlerimden alıntılar var. Ama ikisi de kendi başına ayakta duruyor.”

Kendall – “Benim için senin özün müzik. Senin için bu farklı olabilir. Ama müzik sende ilk hissettiğim şey.”

Dickinson – “35-40 yıl sonra fark ettim ki, aslında benim özüm hikâye anlatmak. Bunu müzikle yapıyorum, ya da başka bir yolla.”

Kendall – “Albümün, graphic novel’a bağlı olmadan da kendi başına var olması gerektiğini düşündün mü?”

Dickinson – “Evet, müzik öyle bir mecra ki, kendi başına ayakta durması gerekiyor. Jeff Wayne’in War of the Worlds albümü gibi bir anlatıcıyla her şeyi açıklayan bir konsept istemedim. Rock’n’roll gibi bir albüm olsun ama sözlere dikkat edenler, ‘Bu ne anlatıyor?’ diye düşünsün istedim.”

Kendall – “Bu uzun bir süreç olmuş. Devamı gelecek mi? Hem müzik hem çizgi roman açısından?”

Dickinson – “5-6-7. bölümlerin senaryoları şu anda üretimde. 12. bölümde ne olacağını biliyorum. 9-10-11’i yazınca oraya ulaşacağım. Müziğe gelince, Nisan ayında grupla birlikte 18 şarkılık bir demo yaptık. Bu grup, son Avrupa ve Güney Amerika turnemde sahneye çıktığım ekip. Aynı zamanda Balls To Picasso albümünün yeniden gitarlarını çalan ekip. Chris Declercq, Mandrake’te de birkaç solo çaldı. Tanya O’Callahan bas gitarda (Whitesnake, Twisted Sister), çılgın bir piyanistimiz var. Ocak 2026’da stüdyoya girip yeni albümü kaydedeceğiz. Prodüktör yine Brendan Duffy. Albüm 2027’de yayımlanacak.”

Kendall – “Balls To Picasso’daki çeşitlilik doğaçlama mı gelişti?”

Dickinson – “‘Tears Of The Dragon’ benim parçam. Bazı riffler Ro’dan geldi, ben de vokal fikirlerini geliştirdim. Şimdi yeniden düzenlenen albümde hiçbir şey çıkarılmadı ama eklemeler yapıldı. Gitarlar çok daha güçlü. ‘Tears…’ parçasına büyük bir orkestra ekledik. ‘Change Of Heart’a yaylılar ve koro gitarlar eklendi. ‘Shoot All The Clowns’a Berklee hocalarından oluşan bir nefesli grubu katkı verdi. ‘Gods Of War’a Brezilyalı besteci Antonio Teoli’nin Amazon kayıtlarından kuş sesleri ve yerel vurmalılar eklendi. ‘Tears’ için de orkestra düzenlemesi yaptı. Sonuç: Muhteşem!”

Kendall – “‘Gods Of War’ hakkında biraz daha bilgi verir misin?”

Dickinson – “‘Gods Of War’, savaş endüstrisini anlatıyor. Savaşlarda insanlar ölürken, başkaları para kazanıyor. Elbette bazen savunma savaşı gerekir ama çoğu savaş, egosuna yenik düşen liderler yüzünden çıkıyor. Şarkı, savaşın yüceltilmesine de eleştiri getiriyor. Askerlerle çok zaman geçirdim ve şunu gördüm: En son savaşa girmek isteyenler genelde askerin kendisidir. Ama savaşırlarsa, kazanırlar. O yüzden savaşmadan kazanmak en iyisidir.”

Kendall – “Senin İngiliz ordusuyla bir bağın var değil mi?”

Dickinson – “Evet, Kraliyet Hava Kuvvetleri’nin 601. Filo’sunda fahri grup kaptanıyım. Bu filo, 1920’lerde kuruldu, 1958’de kapandı, sonra tekrar aktif hale geldi. İçinde sanayiciler, akademisyenler, yazılımcılar, petrol tüccarları ve ben de varım. Orduya destek olmak, danışmanlık yapmak, halk nezdinde temsil etmek amacıyla bir aradayız.”

Kendall – “‘Cyclops’ şarkısının kökeni neydi?”

Dickinson – “93-94 döneminde, gözetim toplumu haline geleceğimizi öngörmüştüm. Şimdi ise insanlar kendi kendilerini izliyorlar – TikTok’lar, influencer’lar. Bu narsisizm dünyasında, sahnede olduğumda ‘Bakın bana!’ diyorum ama sahneden indiğimde o an biter. Ama şu an insanlar kendilerini sürekli onaylamak istiyor. Sosyal medya insanlara büyük bir baskı yaratıyor. Biz de Maiden konserlerinde, seyirciden telefonlarını ceplerine koymalarını rica ediyoruz. Çünkü etrafındaki insanlara bak, şovu yaşa.”

Kendall – “Bu bir zorunluluk mu konserlerde?”

Dickinson – “Hayır, bu sadece nazik bir rica. O kadar para verip gelip, iki saat boyunca küçük bir ekrana bakmak anlamsız.”

Kendall – “Mandrake Project’i yaparken kendinde yeni bir şey keşfettin mi?”

Dickinson – “Evet. Özellikle son parça ‘Sonata’ çok duygusal. Free association tarzı bir vokal süreciyle kaydettik. Roy çaldı, ben içeri girdim, ‘Save me now’ dedim… Oradan yola çıktık. Hikâyeyi ‘Uyuyan Güzel’ masalını tersine çevirerek yazdım.”

Kendall – “Yaklaşan ABD turnesinden bahseder misin?”

Dickinson – “Evet, bu yaz ABD turnesine çıkıyorum. İlk defa Mandrake Project ile sahnedeyim. Setlistte Balls To Picasso’dan parçalar olacak. ‘Tears’, ‘Gods Of War’ kesin var. ‘The Alchemist’ gibi sürprizler de var. Ayrıca Brezilya’daki büyük festival The Town’da sahne alacağım. Bu, Rock In Rio’ya ilk ayak basışımın 40. yılı.”

Kendall – “Süremiz dolmak üzere. MetalShop’a vakit ayırdığın için çok teşekkür ederiz.”

Dickinson – “Gerçek bir canlı grubun yerini hiçbir şey tutmaz. Ototune yok, vocoder yok. Sahnedeyken dudaklarım oynuyorsa, ses çıkıyor. Çünkü bazen hata da yapıyorum!”

Kendall – “O zaman Louder Than Life’ta görüşürüz!”

Dickinson – “Anlaştık Charlie!”

Bruce Dickinson’ın klasik 1994 albümünün yeniden ele alınmış hali, artık More Balls To Picasso adıyla yayında.

1994’te Iron Maiden’dan kısa süreli ayrılığının ardından çıkan Balls To Picasso, Bruce Dickinson’ın solo kariyerinde ciddi bir adım olmuştu. Ancak Dickinson, bu albümün her zaman daha fazlasını hak ettiğini düşünüyordu. 2024 tarihli The Mandrake Project’in büyük başarısından sonra, albüm yeniden ele alındı, parça parça yeniden kaydedildi, remiks yapıldı ve modernize edilmiş versiyon olarak yayımlandı.

Dickinson: “Tüm kataloğumu Dolby Atmos’a aktarırken, albümü yeniden ele alma arzusu içimde doğdu. Daha fazla ‘balls’ eklemek istedim! Gitarlar Philip Naslund ile yeniden kaydedildi. ‘Tears…’ parçasında Adassi Addasi’nin katkısı büyük. ‘Gods Of War’un başında Antonio Teoli’nin Amazon’dan kaydettiği yerli enstrümanlar yer alıyor. ‘Shoot All The Clowns’a Berklee College of Music’ten oluşan bir nefesli grubu eşlik ediyor.”

Albüm, iki adet daha önce yayımlanmamış canlı stüdyo kaydıyla birlikte geliyor: “Gods Of War” ve “Shoot All The Clowns”. Albüm; splatter desenli plak ve tri-panel digisleeve CD formatlarında satışta.

Kaynak : bravewords
Hazırlayan : los-endos