Aynı Aile Olmalıydık, Rakip olmaktan meslektaş olmaya geçerdik

Testament gitaristi Alex Skolnick, 80’lerde thrash metal müzisyenleri arasındaki ilk düşmanlığı değerlendiriyor ve bunun sonunda nasıl bugün gördüğümüz çok sağlam bir dostluğa dönüştüğünü açıklıyor.

Metallica, Megadeth, Slayer ve Anthrax’ın ‘Dört Büyük’ olarak yerlerini almasıyla 80’lerin thrash metal sahnesinin hikayesi, daha geniş metal mitosunun önemli bir unsuru haline geldi, bu ortamda bulunabilecek çok sayıda istisnai gruba daha fazla ışık tutuyor. Sahnenin kendisi hair metal hareketine karşı birlik halinde dursa da, Alex Skolnick’in ‘The Metal Voice’ ile ilgili yakın zamanda yaptığı bir röportajda açıkladığı gibi gruplar arasında hala bir rekabet duygusu vardı.

Metal Allegiance’ın yaklaşan albümüne konuk müzisyen olarak geri dönecek olan Overkill’den Bobby Blitz ile olan ilişkisini yansıtan gitarist, bugünlerde farklı gruplardan thrash müzisyenleri arasında görülen dostluğun her zaman orada olmadığını belirtti (Ultimate Guitar tarafından yazılmıştır) ;

‘Rakip olmaktan meslektaş olmaya geçerdik. Hatırlıyorum, Testament’in yaptığı ilk turlardan biri Overkill’leydi. Herkes birbirine şüpheyle bakıyor. Tıpkı rakip üniversite futbol takımları gibiydi; sizin kampınız var, onların kampı var, çok az etkileşim var.’

Ekliyor ;

‘Artık birbirimizi o kadar çok seviyoruz ki, herkesin önünde birbirimize hakaret edebiliriz.’

Düşmanlığın plak şirketine duyulan sadakat duygusundan kaynaklanıp kaynaklanmadığı sorulduğunda Skolnick şunları söylüyor ;

‘Bunun o zamanlar bununla pek bir ilgisi olduğunu düşünmüyorum, çünkü çoğumuz birlikte turneye çıktık çünkü aynı plak şirketindeydik… Aynı aile olmalıydık ama bu olmadı’ Rekabet duygusunu azaltmayın. Ayrıca o noktada kendinizi kanıtlamaya çalışıyorsunuz ve diğer grupları ‘İkimize de yetecek kadar yer yok’ tarzı bir şey olarak görüyorsunuz.’

‘Ama yıllar sonra bunun ne kadar aptalca olduğunu anlıyorsunuz ve herkesi birey olarak tanımak harika. Grubunuz tarafından yargılanmak zorunda değilsiniz. Bir grupta olsalar bile herkes bir kişidir. Ancak yine de bir grup bir spor takımı gibi olabilir. Sadece takımı görüyorsunuz, birbirinizi insan olarak bile görmüyorsunuz.’

‘Metal Allegiance’dan önce de, özellikle de bu projeyle bir araya geldik. Birbirimizi bireysel olarak tanıyoruz ve bir dostluğumuz var. Bu seviyede birbirimizi tanımak çok daha eğlenceli.’