Alex Lifeson, Rush’ın Veda Turu ve Neil Peart’ın Kaybı Üzerine Konuştu

Alex Lifeson, Rush’ın veda turu sırasında Geddy Lee ile yaşadığı hayal kırıklığından ve Neil Peart’ın kaybıyla baş etme sürecinden detaylı bir şekilde bahsetti.

“Sanırım Ged ve ben gerçekten hayal kırıklığına uğramıştık. Açıkçası, biraz da acımasızdık, bu şekilde sonlanmasına çok içerlemiştik.”

Alex Lifeson, Rush’ın veda turu sırasında, Neil Peart’ın kaybı sonrasında bir yıl boyunca gitar çalamadığını ve aslında grup olarak biraz daha devam etmek istediklerini söyledi.

Efsanevi progresif rock grubu Rush’ın veda turu, oldukça anlamlı bir şekilde sona erdi. Neil Peart’ın gruba katılmasının 40. yıldönümüne denk gelen “R40” turu, Rush’ın 35 konserlik kariyerinin bir retrospektifi olarak, her biri ortalama 12.000’den fazla kişinin katıldığı gösterilerle büyük bir başarıya imza attı. Ayrıca grup, Peart’ın hastalığından önce de bu kararlarını almıştı.

Ancak, eski günlere biraz olsun dönebildikten sonra, Alex Lifeson ve Geddy Lee, Rush olarak daha fazla konser vermek istediklerini belirttiler. Gitarist, Kanada’nın CBC Radyo One’daki “Q” programına verdiği röportajda şunları söyledi:

“Neil kesinlikle bunun son olduğunu düşündü. Bir ara belki biraz daha devam edebileceğimizi düşündü, ama sonra ayaklarıyla ilgili bir sorun yaşadı ve artık sonlandı. Ged ve ben gerçekten hayal kırıklığına uğradık. Hâlâ yapılacak çok şey olduğunu hissediyorduk. O tur harikaydı çünkü bu, son turumuzdan başımızın başladığı yere kadar olan bir retrospektifti; amfilerimizi iki küçük tabureye koyduğumuz, sahnede bir spor salonunda oynadığımız ilk zamanlardan.”

“Zaman içinde tüm o yolculuğu tekrar yaptık. Bu turu en az 20-30 gösteri daha yapabilirdik. Özellikle Avrupa’ya gitmek istiyorduk. Orada çok fazla hayranımız vardı ve hiç gitmemiştik – özellikle Birleşik Krallık’ta. Bu yüzden Ged ve ben gerçekten hayal kırıklığına uğradık. Açıkçası, biraz da acımasızdık, bu şekilde sonlanmasına içerlemiştik. Ama ne yapabilirdik ki? Neil 40 yıl boyunca bu işi yaptı. Gerçekten grubun en zor işini yapan kişiydi. Eğer yüzde yüz oynayamayacaksa, bitmişti.”

Yine de, Lifeson, böyle bir deneyimin ardından “evde kalmaya” başlamanın “zor olmadığını” belirtti:

“İki torunum vardı. Bu yüzden onlarla daha fazla vakit geçirebildim ve büyüyorlardı. Bir anlamda çocuklarım için bir telafi oldu çünkü çok uzaktaydık. O yüzden adapte oluyorsun. Özlüyor insan. Hâlâ yapabilseydik keşke diyorsun, ama bir noktada evde olmak, o eski günlerin görkemini düşünmekten daha kolay hale geliyor ve hayatın başka güzellikleri olduğunu, başka yollar takip etmek istediğini fark ediyorsun. O yüzden geçiş zor olmadı, biraz da içimizdeki o kızgınlık dışında. Sonrasında ise Neil hastalandığını öğrendi ve hiçbir şey önemli değildi.”

Peart’ın hastalığı ve kaybı, Lifeson’ı karanlık bir döneme soktu ve gitaristin bunu bir yıl boyunca atlatamadığını söyledi:

“Neil, 1997’de kızını kaybettiğinde, bir yıl boyunca gitar çalmadım. Müziğin güzelliklerini ve aşkını yaşamak için herhangi bir isteğim kalmamıştı. Aynı şey, Neil vefat ettiğinde de oldu. Gerçekten çalamadım, aynı değildi.”

“Bir şeyim var — bir yıl boyunca yas tutarım, sonra o dönemi geride bırakıp kendimi resetlerim. Ve işte tam olarak bunu Envy of None projemle yaptım, Neil’ın kaybından sonra.”