Aldrich: Mükemmeliyetçilik Tuzağına Düşmeyin

“Kendine engel olma” diyen Doug Aldrich, Eric Johnson’ın bu tuzağa düşmediğini belirtti.

“Whitesnake ile birkaç kez öyle bir durum yaşadım ki, sınırsız zamanım vardı.”

Efsanevi gitarist Doug Aldrich, kayıt sürecinde gitaristlerin sıkça yaptığı bir hatayı açıklayarak, bu durumun şarkılara nasıl zarar verebileceğini anlattı.

Her şarkı, onu yaratan müzisyenin adeta bir çocuğu gibidir. İçinde en ufak bir tutku barındıran bir şarkı bile kolay kolay paylaşılmaz, ta ki “mükemmel” formuna ulaşana dek. Ancak işte tam da bu noktada birçok müzisyenin –özellikle de gitaristlerin– düştüğü büyük bir tuzak var: Kayıtları tekrar tekrar çalarak orijinal duyguyu kaybetmek.

Whitesnake, Dio ve The Dead Daisies gibi gruplarla tanınan Doug Aldrich, Metal Matt ile gerçekleştirdiği röportajda bu sorunu şöyle ifade etti (Ultimate Guitar aracılığıyla):

“Kendinize engel olabilir ve orijinal güzellikten çok uzağa gidebilirsiniz. İnsanların yapması gereken şey şu: bir fikriniz olduğunda –ister telefona ister bilgisayara– düşünmeden kaydedin. O anda farkında olmadan yakaladığınız bir güzellik vardır. Şarkıyı ‘gerçekten’ kaydederken o duyguyu kaybetmemeye çalışın.”

Aldrich, kayıt sürecinde zamanın sınırsız olduğu durumlarda bile bu içgüdüsel ilk fikirlere sadık kalmanın önemine vurgu yaparak şöyle devam etti:

“Stüdyo oturumlarında, bazen ‘Biliyorsun ne var? İlk kayıt en iyisiydi, onunla devam edelim’ demek daha iyidir. Ama iş tamamen size kalmışsa, o zaman elbette üzerinde çalışabilirsiniz. Yeter ki o ilk kayıttaki ruhu kaybetmeyin.”

Doug Aldrich, bu süreci doğru yönetebilen nadir müzisyenlerden birine de özel bir parantez açtı: Eric Johnson.

“Eric Johnson’ı duymuşsundur. Metal gitaristi değil ama olağanüstü bir gitarist. Parçalarını titizlikle çalışmasıyla tanınır. Fikri yakalar ve ardından bunu geliştirir –ve bu harika. Orijinal havayı korur ama sonuna kadar geliştirir, yeniden taze hale getirir.”

Kendi deneyimlerinden de örnek veren Aldrich, özellikle Whitesnake döneminde zaman bolluğunun nasıl bir ikileme yol açtığını şu sözlerle anlattı:

“Whitesnake ile birkaç kez öyle bir durum yaşadım ki, sınırsız zamanım vardı. Bir solo üzerinde üç hafta ya da bir ay çalışabilirdim. Ve kendini şu sorularla boğarken buluyorsun: ‘Bu melodi iyi bir başlangıç mı? Yoksa ateşli bir giriş yapıp sonra melodiye mi geçmeliyim?’ Bunları denemek zorundasın.”

“Sonra diyorsun ki: ‘Sanırım en iyi yol bu. Belki sonunu değiştiririm.’ Ve sonunda, eğer o zamanı ayırmasaydın asla oluşmayacak bir şey ortaya çıkıyor. Ama yine de, ilk çaldığın notalarda bambaşka bir güzellik var.”

Aldrich’in sözleri, yaratıcı sürecin duygusal çekirdeğine sadık kalmanın ne kadar hayati olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor.

Kaynak: ultimate-guitar
Hazırlayan: los-endos.com | Güncel Rock ve Metal Haberleri