Robert Fripp, Elinde Tuttuğu ve Çalmadığı Gitarları Anlatıyor

King Crimson’un dahisi Robert Fripp, en çok 1959 Gibson Les Paul Custom’ıyla tanınıyor. Kariyerinin büyük bölümünde, 1962 model Gibson ES-345 kullanmış, sonrasında Fernandes’e geçerek özel Gold Top modelini çalmıştı. Fripp, bunu bir “Gibson taklidi” olarak tanımlıyor.

Ancak onun için birer “onurlu anma” niteliğinde olan başka gitarlar da var. İlk olarak Roland G-303 synthesizer gitar’ı, 1980’de The League of Gentlemen ile keşfetmiş. Ardından King Crimson döneminde, Fripp ve Adrian Belew birlikte G-303’leri kullanmış:

“Bunu Crimson’da ’81 ile ’84 arasında kullandım,” diyor Fripp. “’90’larda Adrian buna artık ihtiyaç duymadı ve cömertçe bana verdi. Evimin alt katında hâlâ ’81–’84 Crimson albümlerinde kullanılan iki G-303 var.”

1980’lerin ortasında grubun ikinci dönemi sona erince, Fripp tek gövdeli gitarlarla yeniden ilgilenmeye başlamış:

“1986 civarında bana İngiltere’ye tüm Tokai gitarlarını getiren adam bir Tokai Les Paul kopyası verdi.
‘İngiltere’de tek Tokai kopyası bu,’ dedi. ‘Diğerleri geri gönderilmek zorundaydı.’
Şu an çok çalmıyorum ama en sevdiğim enstrümanlardan biri olarak duruyor. Roland’ların yanında oturuyor. Çok onurlu bir anma.”

Fripp, bir gitar biriktiriyor gibi görünse de, bunun “koleksiyonculuk” olmadığını vurguluyor; gitarları belirli bir amaçla elinde tutuyor:

“Gitar, çaldığınız müzik için doğru olmalı. Tüm iyi enstrümanlarım Gibson veya taklitleri oldu. Soru şu: Neden?”

Buna göre, gitarın vücuda yaslandığında uygun hissettirmesi ve her iki el için de rahat olması önemli. Çoğunlukla Gibson kullanmış, ama başka bir onurlu anma daha var:

“1975 Reading Festivali’nde Robin Trower bana ‘Fender’in var mı?’ dedi.
‘Hayır’ dedim. Robin çantasını açtı ve 1957 Fender Stratocaster vardı. ‘Beğendin mi?’ dedi. ‘Evet’ dedim. ‘Al’ dedi. Oldukça cömert, değil mi?”

1957 Strat güzel olmasına rağmen, Fripp hâlâ Gibson ve Fernandes hayranıydı ve gitar ona uygun değildi.

“Bir enstrümanla hareket ederiz, onun içine gireriz ve enstrüman vücudun bir uzantısı olur.
2000’lerde Robin bana ‘Hâlâ o Fender sende mi?’ dedi. ‘Evet, güzel ama çalmıyorum,’ dedim. Sonra geri verdim. O, çok cömert bir müzisyen ve hâlâ harika çalıyor!”

Fripp’in aklında kalan bir başka gitar ise çok farklı bir nedenle önemli:

“1978 başında New York’ta aldığım D’Angelico 17-inch Excel. Onu hiç çalmayı düşünmemiştim.
Ama her çalışan müzisyen bilir ki bir gün mali işlerde bir felaket yaşanabilir ve o gün için bir enstrümana ihtiyaç duyarsınız.”

Fripp devam ediyor:

“O zamanın yönetiminin dürüst olmaması yüzünden iki yıllık telif haklarım kendi nakit akışına yönlendirildi ve bu finansal felakete yol açtı.
D’Angelico’yu satıp bir PA aldım ki müzik yapan kurnaz gitaristler Avrupa’da turneye çıkabilsin! Çalışan müzisyenler bazı günlerin yağmurlu olduğunu bilir.”

Kaynak : guitarworld
Hazırlayan : los-endos.com