Bu Oldukça Cynik Bir Bakış Açısı

Joe Bonamassa, müzisyenlerin ‘Seyahat Eden T-Shirt Satıcıları’ olduğu iddialarına yanıt verdi.

Joe Bonamassa, müzisyenlerin seyahat eden t-shirt satıcıları olarak nitelendirilmesinin fazla karamsar olduğunu düşündüğünü, ancak turların maliyetlerinin önemli ölçüde arttığını kabul etti.

COVID sonrası dönemde, turlayan sanatçılar için yaşam daha zor hale geldi ve turların birçok sanatçı için önemli ölçüde daha az kârlı hale geldiği acı bir gerçek. Michael Sweet gibi köklü isimlerin bile turların “çok pahalı” hale geldiğini kabul ettiği bir dönemde, Exodus basçısı Jack Gibson, müzisyenliğin adeta bir “seyyah t-shirt satıcısı” olmaktan ibaret olduğunu savundu ve kendi durumlarında müzik endüstrisinin var olmadığını belirtti.

Gibson, “Müzik verilmeye başlandığından beri iş yok. Bizler kayıt satmıyoruz. Eğer sahneye çıkıp t-shirt satmazsak, para kazanamıyoruz” şeklinde konuştu.

Joe Bonamassa, Blues Rock Review ile yaptığı bir röportajda, bu durumun önemli ölçüde zorlayıcı olduğunu kabul etse de, müzisyenlerin böyle karamsar bir tablo çizmelerinin fazla ileri gittiğini belirtti:

“Şöyle ki, turlayan sanatçılardan duyuyorum ki, her şey gibi, iş yapma maliyeti arttı. Benzin, oteller, konaklama, yemekler ve yolda ödemeniz gereken tüm masraflar şimdi daha pahalı. Kar marjları ise daha düşük. Birinin ‘Ben müzisyen değilim, bir t-shirt satıcıyım’ dediğini okuduğumda, ‘Bu oldukça cynik bir bakış açısı.’ dedim.”

“Ama biliyorsunuz, yolda ek gelir elde etme, daha önce hiç olmadığı kadar kritik bir hale geldi.”

Müzikten “vermek” anlamında, muhtemelen streaming servisleri ve YouTube gibi platformları kast ederek, Bonamassa şöyle devam etti: “Her zaman insanlara şunu söylerim; sanatçılar imzalı CD’leri imzalarken, büyük ihtimalle o CD bir daha hiç CD çalarına girmeyecek. Bu onların imzası, biriket içinde o anı ölümsüzleştiren bir şey ve [hayranlar] ‘Evet, filanca ile tanıştım, imzalı bir CD aldım.’ diyorlar. Harika. Onu duvarda asın, çünkü sizin müziğinizi tüketmenin çoğu Spotify’da.”

Yine de Bonamassa, her şeyin bu kadar kötü olmadığını düşünüyor ve blues rock dünyasında kendini en çok yatırımda bulduğu kısmında bazı olumlu işaretler gördüğünü belirtiyor:

“Blues rock dünyasında harika yeni yetenekler var. Orada, iyi bir mücadele veren pek çok insan var ve bu her zaman cesaret verici. Her on yılda bir, sahneyi vuran biri geliyor. [Christone] Kingfish [Ingram] sonuncusuydu, 2009’da ben kendi anımı yaşadım, Kenny Wayne Shepherd, Eric Gales… Her 10 yılda bir, Gary Clark Jr. gibi biri ortaya çıkıyor ve dünya, ‘Ah, blues’un yeni kurtarıcısı!’ diyor. Ama aslında, blues hiç gitmedi. Bunu sürekli söylüyorum. Bu da beni artık yaşlı ve cynik gösteriyor.”